Prinsessan og froskurinn
—

Epsteinskjölin eru um 3 milljónir síðna, svo erfitt er að skoða grannt nema sýnishorn af efninu. Eftirfarandi grein um skjölin fókusar á NORSKT efni, sem finna má þar í furðulega miklu magni þ.á.m. um eina norska prinsessu – höfundurinn er enda norskur. Í öðru lagi er fókusinn á afskipti þessara Norðmanna af ÍSRAEL. Það sjónarhorn er ekki valið af handahófi. Jafnvel sumir meginstraumsmiðlar birta nú nægar rannsóknir sem staðfesta að Jeffrey Epstein var umfram annað útsendari, starfandi fyrir og á mála hjá ísraelsku leyniþjónustunni Mossad. Til dæmi var einn af nánustu vinum hans Ehud Barak fyrrum forsætisráðherra Ísraels og líka yfirmaður Mossad, maður sem heimsótti Epstein 30 sinnum til New York. Sjá meginstraumsmiðil t.d. hér. Sjá líka Max Blumenthal hér.       

 Ritstjórn

   ***

Við erum jú bara mannleg og það að vera mannlegur þýðir að við höllumst frekar að prinsessunni en froskinum. Þannig að þegar prinsessan gerir mistök er allt á öðrum endanum, en þegar froskurinn gerir mistök tökum við varla eftir því.

Ákveðinni prinsessu í glerbúri sínu leiddist líklega; hún sagði það meira að segja berum orðum við „vin“ sinn Epstein, sem hafði jú afplánað dóm sinn og hlýtur að hafa verið einstaklega áhugaverður maður, miðað við hversu margir hæfileikaríkir einstaklingar virtust dýrka hann. Þar að auki hefur norska konungsfjölskyldan aðeins táknræna stöðu, svo að ólíklega hefur prinsessan haft ríkisleyndarmálum að miðla, ólíkt sumum landsmönnum hennar, þar á meðal fyrrverandi forsætisráðherra, fyrrverandi utanríkisráðherra og hinum frægu „diplómatahjónum“, sem vegsömuð voru í kvikmyndinni Osló frá 2021. 

Yasser heitinn Arafat gerði einnig mistök árin 1993 og 1995. Hann undirritaði Óslóarsamkomulagið, eða réttara sagt var hann plataður og/eða blekktur til að undirrita Óslóarsamkomulagið. Enginn grét. Þvert á móti, á þeim tíma, glöddust flest okkar. Aðeins mörgum árum síðar hafa sum okkar – langt frá því öll – skilið að þessir samningar voru meistaralega djöfulleg, undirförul blekking.

Í greininni The Oslo trap; How PLO signed its own death warrant (Óslóargildran; Hvernig PLO undirritaði eigin dauðadóm) útskýrir prófessor Raef Zreik gildruna frá lagalegu sjónarhorni, á meðan Jasim Al-Azzawi bætir lit í smáatriðin í greininni You can’t see the forest for the trees: How the Oslo Accords became Israel’s greatest strategic victory (Þú sérð ekki skóginn fyrir trjánum: Hvernig Óslóarsamkomulagið varð mesti hernaðarlegi sigur Ísraels).

Arafat tókst ekki að skilja að samningaborðið sjálft var falsað og hann var á matseðlinum. Mikilvægast er að Arafat mislas hlutverk Bandaríkjanna. Hann treysti á Bandaríkin sem „heiðarlegan sáttasemjara“.

Í rauninni eru þeir báðir að kenna froskinum um (Arafat var ekkert fallegur maður, horfumst í augu við það). Þar til nýlega kenndi enginn Terje Rød Larsen og Monu Juul um, en þau eiga heiðurinn af að skipuleggja gildruna.

Raef Zreik, sem ennþá var ungur og valdalaus lögfræðingur árið 1993, kann að hafa séð í gegnum svikin á þeim tíma, en allur heimurinn (þegar við á Vesturlöndum segjum „allur heimurinn“, meinum við þau 12,5% jarðarbúa sem búa í okkar heimshluta) fagnaði. Í dag vitum við samt flest að Bandaríkin eru langt frá því að vera „heiðarlegur sáttasemjari“.

Á þeim tíma trúðum við því að þegar kynslóð hugrakkra bandarískra ungmenna, sem höfðu verið harkalega barin í mótmælum fyrir borgararéttindum eða gegn Víetnamstríðinu, tæki við völdum, myndu Bandaríkin bæta ráð sitt. Bandaríkjamenn höfðu séð kvikmyndina Missing, hlustað á Arlo Guthrie, Angelu Davis o.s.frv. Og Clinton spilaði meira að segja á saxófón! Við fögnuðum nýjum tímum.

Seinna, hér í Noregi, vorum við viss um að eftir hið hörmulega Íraksstríð myndu Bandaríkin loksins hafa lært lexíuna sína. Og enn á ný, eftir fjármálakreppuna 2008, héldu sum okkar enn í vonina… Reyndar, svo ég sé sanngjörn við sjálfa mig, hafði ég þá fyrir löngu misst blekkingar mínar um Bandaríkin, svo ekki sé minnst á Ísrael. En árin 1993 og 1995 mátti enn vel blekkja mig.

Sjáum til, það voru þessi fjöldamorð árið 1982. Það var í fyrsta skipti, að minnsta kosti frá mínu sjónarhorni, sem fjölmiðlum tókst að miðla hluta af þeim hryllingi sem við höfum því miður vanist: Fjöldamorðin í Sabra og Shatila. Svo vitnað sé í Wikipedíu:

Fjöldamorðin í Sabra og Shatila voru morð á milli 1.300 og 3.500 almennum borgurum – aðallega Palestínumönnum og líbönskum sjíum – dagana 16.–18. september 1982.

Sama hvernig þeir skella skuld í þessu máli, þá var og er mér ljóst að þetta tjáði kynþáttaandúð Ísraelsmanna. Mér varð ljóst að sérhver Palestínumaður í nágrenni við Ísrael átti á hættu útrýmingu. Þannig að tíu árum síðar virtist Óslóarsamkomulagið samt betri kostur en útrýming. Þess vegna segi ég, prófessor Zreik og herra Al-Azzawi: kennið ekki froskinum um!

Kennið hinum vegsömuðu diplómatahjónum Terje Rød Larsen og Monu Juul um. Kennið vinnuveitanda þeirra um, norsku utanríkisþjónustunni sem nú verður að þola þá skömm að hafa verið eitt af auðtrúa skotmörkum Jeffrey Epsteins. Vinsamlegast athugið einnig að með 12 bandarískar herstöðvar á norskri grundu er land mitt orðið lénsríki Bandaríkjanna. Ef Trump „tekur“ Grænland og/eða Ísland og/eða Svalbarða, þá verður ekkert, ekkert, sem við getum gert í málinu.

***
Eftirmáli: Mig grunar að leynimakk Epsteins með valdamiklum borgurum í mínu landi (og ef til vill þínu) verði ekki rannsökuð almennilega af dómstólum okkar: Það er of vandræðalegt. Ég hvet ykkur því til að leita í hinu gríðarlega safni Epstein-skjalanna. Það er fjársjóðskista, sem samanstendur að mestu af verðlausum smápeningum með einstaka gullstöng. Við leit í skjölum undir „rod larson“ fann ég til dæmis erfðaskrá Epsteins frá 29. júní 2017 – sem síðan hefur verið afturkölluð: Epstein tilnefndi þrjá skiptastjóra fyrir sig, einn þeirra er Terje Rød Larsen. Hvergi í fjölmiðlum hef ég séð þær upplýsingar. Þetta er, að mínu mati, gullstöng sem við getum notað til að þvinga yfirvöld okkar til að gera hreint fyrir sínum dyrum varðandi samsekt þeirra með hinu rasíska ríki Ísrael.

Hér er gullnáman okkar:  https://www.justice.gov/epstein

Katjana Leifsdóttir Edwardsen er norskur áhugamaður um alþjóðamál. Hún bjó í áratug á Íslandi, á þar börn og skrifar greinar fyrir Neista. Greinin birtist 5. febrúar á vefsíðu hennar https://pelshval.com

Mynd yfir grein: Mona Juul, Børge Brende áður utanríkisráðherra, Mette-Marit prinsessa og Thorbjørn Jagland áður forsætisraðherra. Mynd frá tv2.no