Evrópusambandið er verulega ólýðræðisleg stofnun
—
ESB-sinnar þykjast vera miklir lýðræðissinnar, en staðreyndin er sú að ESB er einhver ólýðræðislegasta stofnun sem til er. Það er ekki hægt að neita því eða þræta fyrir það. Það er vel þekkt að það er Framkvæmdastjórnin sem fer með öll völdin í ESB. Framkvæmdarstjórnin er nokkurskonar forsætisráðuneyti ESB, þar sem núverandi „ríkissjórn“ er leidd af Úrsulu von der Leyen (á meðan „utanríkisráðherra“ er Kaja Kallas). Það er á meðan Evrópuþingið (eina stofnun ESB þar sem fulltrúarnir eru kosnir í beinni almennri kosningu) hefur lítil sem engin völd. Það að Evrópuþingið hafi takmörkuð völd er svo vel þekkt að meira að segja ESB-sinnar neita því ekki.
Það er algjört „mockery“ gagnvart kjósendum að þeir skuli kjósa sína fulltrúa til þessa Evrópuþings (sem er staðsett bæði í Brussel og Strasbourg) sem hafa síðan engin völd. Kosningar til þessa þings (sem eru haldnar á 5 ára fresti) hafa yfirleitt mjög dræma kjörsókn, þar sem fólk virðist átta sig á því að þessar kosningar breyta engu, og hafa litla trú á þessu þingi. Þingmenn Evrópuþingsins geta ekki einusinni samið löggjöf og lagt fyrir þingið… vegna þess að staðreyndin er einnig sú að það er FRAMKVÆMDASTJÓRNIN sem semur alla ESB-löggjöfina og lætur fyrir þingið – sem þingið samþykkir síðan! Löggjöf sem öll aðildarríkin þurfa síðan að taka upp (með örfáum og sjaldgæfum undantekningum eða „undanþágum“).
Evrópuþingið er sem sagt ekkert annað en svokallað „rubber stamp“ fyrir framkvæmdavaldið, eins og tíðkast í einræðisríkjum – að vera ekki með „sjálfstætt löggjafavald“ – en það er einmitt þannig í ESB. Þessi „lýðræðislega“ hugmynd um þrískiptingu ríkisvaldsins er höfð að háði og spotti í ESB, þar sem það er framkvæmdastjórnin sem fer með BÆÐI framkvæmdavaldið og löggjafavaldið. Framkvæmdastjórnin (Úrsula) stjórnar í gegnum Diktat, „rule by decree“, öll Evrópulöggjöfin er í raun bara Diktat frá Framkvæmdastjórninni, sem valdlausa Evrópuþingið er síðan „rubber stamp“ fyrir. Þetta er svipað fyrirkomulag eins og í einræðisríkjum, en einræðisríki eru oft gagnrýnd fyrir einmitt þetta.
Því meira sem maður kynnir sér málið og veit meira um ESB, því augljósara er hversu hörmulegt þetta apparat er. Það sem ESB-sinnar segja um ESB er oftast bara einhver draumsýn sem er ekki byggð á neinum raunverulegum staðreyndum um hvernig þetta stofnanaveldi virkar eða starfar.
Þeir eru eins og költistar (ESB-költistar), fyrir þeim er ESB einhverskonar trúarbrögð. Þeir trúa á einhverjar fagrar hugmyndir um átrúnaðargoðið, að þetta sé eitthvað yfirnáttúrulegt afl sem muni leysa öll okkar vandamál, hugmyndir sem hljóma kannski fallega á pappír, en hafa enga stoð í raunveruleikanum.
