Stóra núllið
—

Uppgangur ysta hægrisins í Evrópu er afleiðing stjórnmála sem hafa brugðist vinnandi fólki. Hér á landi snýst umræðan um hallalaus fjárlög á meðan kjör og réttindi verkafólks sitja á hakanum.

Kosningasigur AfD kemur varla á óvart. Eldveggurinn svokallaði hefur engum árangri skilað – þvert á móti. Mótsagnir og mistök hefðbundinna stjórnmála hafa skapað þær ógöngur sem nú blasa við.

Það eru ekki aðeins kjósendur í Þýskalandi sem leita lausna á vandamálum samfélagsins hjá þjóðernissinnum. Kjósendur um alla Evrópu gera það sama. Ástæðurnar eru ekki utanaðkomandi upplýsingaóreiða eða umturnun á innræti almennings, heldur algjört áhugaleysi og getuleysi stjórnmálafólks á því að bæta tilveru alþýðufólks. Boðið er upp á hentistefnu og pólitískar leiksýningar, ásamt áköfum yfirlýsingum um eigið ágæti, á meðan efnahagsleg vandamál eru látin óáreitt.

Þegar enginn flokkur á þingi talar skýrt fyrir hagsmunum verkafólks verður til tómarúm, sem fyllist svo af röddum sem segja að vandann sé ekki að finna í kerfinu heldur hjá „hinum“ — fyrst og fremst innflytjendum og flóttafólki. Í Þýskalandi fyllti AfD tómarúmið, Meloni á Ítalíu og Le Pen í Frakklandi. Árangur þessara flokka skýrist fyrst og fremst af því að þeir verða farvegur réttmætrar reiði alþýðufólks í garð stjórnmála sem starfa í þágu hinna vel settu, en meirihluti kjósenda AfD er verkafólk og þau sem telja efnahagsstöðu sína slæma.

Miðjan ber ábyrgð á eigin hruni. Samvinna við auðvaldið um innleiðingu nýfrjálshyggjunnar, sem hefur getið af sér efnahagslega og félagslega hnignun, ásamt sjálfhverfri upphafningu og sýndarmennskustjórnmálum, sköpuðu ástandið og reiðina sem ysta hægrið bregst nú við.

Á Alþingi Íslendinga er enginn flokkur sem stendur fyrst og fremst með verkafólki, enginn flokkur sem setur kjör þeirra sem með vinnu sinni skapa verðmætin ofar kreddum. Þess í stað er boðið upp á flutning þráhyggjustefsins um hallalausu fjárlögin, stóra núllið. Í stað samstöðu eru skilaboðin til verkafólks hótun um aga á vinnumarkaði, um árás á réttindi okkar og getu til að berjast fyrir betra lífi.

Verkafólk á Íslandi hefur ekkert að gera við flokka sem endurtaka gamlar sósíaldemókratískar klisjur á meðan unnið er gegn hagsmunum okkar. Við þurfum viðurkenningu á því að stéttabarátta og baráttan fyrir lýðræði fara fram hlið við hlið. Önnur getur ekki án hinnar verið. Við þurfum stjórnmálamenn sem tala skýrt, standa með vinnuaflinu gegn auðvaldinu – stjórnmálamenn sem eru tilbúnir til að láta verkin tala.

Ísland þarf pólitíska forystu sem stendur með vinnandi fólki. Við eigum að hafna stóra núllinu – það er yfirlýsing um að áfram skuli haldið á vegferð sem á þessari stundu sogar hvert Evrópulandið á fætur öðru inn í hringiðu sístækkandi vandamála, þar sem möguleikarnir á raunverulegum lausnum á grafalvarlegum vandamálum færast sífellt fjær.