Þetta er afar mikilvæg umræða. Rætt er um stríð heimsveldisins í þremur heimshlutum. Brian Berletic hefur sérstöðu meðal kunnra greinenda sem gagnrýna utanríkisstefnu Bandaríkjanna. Hann telur utanríkisstefnuna einkennast af „stefnu-samfellu“ (continuity of agenda) þrátt fyrir ólíkar bandarískar ríkisstjórnir beggja flokka, og ólíkan málflutning þeirra. Evrópu- og Úkraínustefna Trumpstjórnarinnar sem margir telja að opinberi klofning milli Washington og ESB telur Berletic vera gerfiklofning sem felur í sér hernaðarlega „verkaskiptingu“. Þetta síðarnefnda atriði er rækilega rætt í viðtalinu. Sjónarmið Berletics hefur fengið aukið fylgi frá gagnrýnum greinendum undanfarið, m.a. þeim ágæta hlaðvarpsstjóra Danny Haiphong eins og hér má heyra og sjá.  Ritstjórn.

Staða Íranstríðsins

Danny Haiphong: Fyrst um núverandi stöðu. Viljayfirlýsing (memorandum of understanding) milli Bandaríkjanna og Írans er þegar að hrynja. Viðræður standa á mjög veikum grunni og mest er það vegna Ísraels og árása þeirra á Líbanon. Það er ekki einu sinni þess vert að tjá sig um vopnahlé í kringum það mál. Það er ekkert til sem heitir vopnahlé varðandi það sem Ísraelar og Bandaríkin hafa gert gegn Líbanon. Margir tala um að Trump-stjórnin hafi stuðlað að friði og að þeir þurfi að þvinga skilmálum viljayfirlýsingarinnar í gegn. Hvernig sérð þú þetta?

Brian Berletic: Við verðum að reyna að átta okkur á því hverju Bandaríkin eru í raun og veru að reyna að ná fram. Heldur einhver að Bandaríkin séu að reyna að ná fram friði? Svarið er augljóslega nei. Eina ástæðan fyrir því að Bandaríkin myndu nokkurn tíma samþykkja eitthvað sem líkist friði er sú að þau þurfi að frysta í bili ákveðinn hluta af alþjóðlegum markmiðum sínum vegna þess að þau geta ekki náð þeim fram að svo stöddu. Það er eina ástæðan fyrir því að þau myndu nokkurn tíma samþykkja frið. Og jafnvel þegar þau samþykktu frið – vopnahlé var gert í aðdraganda undirritunar viljayfirlýsingarinnar, ég geri ráð fyrir að hún hafi verið tæknilega undirrituð – þá voru Bandaríkin stöðugt að brjóta vopnahléið. Og eins og þú nefndir er Ísrael að brjóta vopnahléið og brýtur nú viljayfirlýsinguna, af því fyrsta atriði hennar var að átökum ætti að ljúka á öllum vígstöðvum, þar á meðal í Líbanon.

En ef þú stækkar myndina og horfir á allt svæðið, þá er þetta ekki bara stríð Bandaríkjanna gegn Íran. Þetta er stríð Bandaríkjanna gegn Íran ásamt öllum bandamönnum þeirra á svæðinu. Og það tók til Sýrlands fyrir hrun þess árið 2024, Jemen og auðvitað Hizbollah í Líbanon. Og þegar Ísrael heldur áfram stríði sínu gegn Hizbollah í Líbanon, þá eru það Bandaríkin sem halda áfram heildarstríði sínu gegn Íran á öllu svæðinu. Svo hvaða gagn er að viljayfirlýsingu eða nokkurs konar friði þegar þú ert í raun enn ert í stríði gegn Íran?

Og fólk mun færa rök fyrir því að það sé Ísrael sem er að þessu, og Ísrael og Bandaríkin eru tvö aðskilin fyrirbæri. En eins og ég hef alltaf bent á og hvað hinn efnislegan veruleika varðar, þá væri Ísrael ekki til eins og það er í dag án stöðugs og algjörs stuðnings Bandaríkjanna. Ísraelar eru ófærir um stórfelldar hernaðaraðgerðir án stöðugs og samfellds stuðnings frá Bandaríkjunum. Svo þetta væri ekki að gerast nema Bandaríkin vildu að það gerðist. Ef þau vildu virkilega að því lyki, gætu þau tekið í taumana og Ísrael yrði stöðvað. Ég meina, við munum eftir mörgum tilvikum þar sem Ísraelar þurftu að stoppa í miðju einu af árásarstríðum sínum eða þjóðarmorðshrotum. Þeir þurftu að setjast og bíða eftir að bandarískar sprengjur væru afhentar svo þeir gætu haldið áfram árásum sínum og þjóðarmorði. Það sýnir bara hversu háðir þeir eru Bandaríkjunum, því að hvenær sem er gætu Bandaríkin sagt: „Nei, við ætlum ekki að afhenda þessar sprengjur því við viljum í raun frið,“ þá myndi það gerast og þá yrði friður. Þeir eru efnislega ófærir um að halda áfram án stuðnings Bandaríkjanna. Ef þeir halda áfram er það af því Bandaríkin styðja þá til að halda áfram.

Bandaríkin í mótsagnakenndri stöðu

Danny Haiphong: Þetta er ansi sérkennileg staða eða kannski ættum við að orða það sem ótrúlega mótsagnakennda stöðu fyrir Bandaríkin sem hinn svokallaði heimsdrottnari. Þau hafa reynt að einangra Íran og auðvitað einangra restina af bandamönnum Írans í fjölpóla heiminum, sérstaklega á orkusviðinu, reynt að hefta mjög mikilvægar flutningaleiðir og jafnvel gert ástandið í kringum Hormússund verra, sund sem var opið áður en Bandaríkin ákváðu að ráðast á Íran og Íran ákvað að nýta möguleika sinn til að stjórna sundinu, til varnar eigin fullveldi. En nú eru Bandaríkin í þeirri stöðu að þau þurftu augljóslega hvíld – en samt munu þau ekki stöðva Ísraelsstjórn til að tryggja að sú hvíld geti varað í einhvern umtalsverðan tíma. Svo hvað finnst þér um þessa mótsagnakenndu stöðu þar sem Bandaríkin virðast ekki geta tekið afgerandi ákvörðun um hvort þau ætli að halda stríðinu áfram og reyna að ná markmiðum sínum þannig eða að stoppa og taka sér hvíld. Ég læt mér ekki til hugar koma að Bandaríkin miðli friði, það er bara ekki það sem bandarísk stjórnvöld, stjórnin, hernaðarapparatið og her-iðnaðarsamstæðan gera. En sú hugsun að Bandaríkin geti ekki einu sinni ákveðið leið milli hvíldar, pásu og áframhaldandi stríðs, það er áhugaverð þróun. Hvað finnst þér um það?

Svipað Minsk-samkomulaginu

Brian Berletic: Ég held að þetta sé mjög svipað Minsk-samkomulaginu. Samkomulagið sem gert var, tæknilega séð, milli Bandaríkjanna, Evrópu og Rússlands varðandi Úkraínu frá 2014 og þar til Rússland gerði allsherjarinnrás árið 2022. Tæknilega átti að vera vopnahlé og síðan átti það að leiða þaðan til varanlegs friðar. En það sem Bandaríkin og Evrópa gerðu í staðinn var að nota allan þann tíma til að endurvopna, endurskipuleggja úkraínska leppa sína og skapa enn stærri ógn við Rússland til lengri tíma litið. Það er nákvæmlega það sem þeir eru að reyna að gera núna. Svo þeir vilja láta líta út fyrir að þeir séu að leita friðar. Þeir vilja skapa trúverðugar afsakanir fyrir því hvers vegna ekki er hægt að koma þeim friði að fullu á og vona bara að Íran og allir aðrir fallist á það. Hingað til hefur Íran sagt nei, þeir ætla ekki að fallast á það. Þeir munu halda Hormússundi lokuðu.

Þú nefndir orku, og við verðum að gera okkur grein fyrir því að það er ekki bara það að Bandaríkin séu að reyna að útrýma Íran í Vestur-Asíu og vilji síðan stjórna allri Vestur-Asíu. Af augljósum ástæðum og vegna landfræðilegrar stöðu svæðisins og orkunnar sem kemur frá því svæði reyna Bandaríkin sérstaklega að stöðva orkuna sem kemur frá svæðinu. Svo þeir vilja loka á Kína og þeir vilja loka á restina af Asíu. Og aðferðin er að gera þetta ekki á einni nóttu. Ef þú gerir það á einni nóttu verður efnahagslegt stórslys, og gerist of hratt til að vera Bandaríkjunum til nokkurs gagns. Það sem Bandaríkin eru að gera núna er að auka útflutning á fljótandi jarðgasi (LNG) til Asíu. Þeir gerðu þetta árum fyrir núverandi stríð við Íran. Og eins og ég benti á áður, þá var engin ástæða fyrir þá að vera að auka LNG-útflutningsverkefni til Asíu því þangað kom orka þegar frá Vestur-Asíu til afgangsins af Asíu. Svo hvers vegna voru þeir að gera það ef það var engin viðskiptaleg skynsemi í því? Vegna þess að þeir ætluðu sér að fullu að trufla orkuflæði frá Vestur-Asíu austur eftir Asíu. Þetta er nákvæmlega það sem þeir gerðu við Evrópu gagnvart orkuinnflutningnum frá Rússlandi. Þeir vildu loka Evrópu af frá rússneskri orku. Þeir vildu sjálfir sjá Evrópu fyrir orku frá Bandaríkjunum. Það var engin skynsemi í því á þeim tíma því rússnesk orka var þegar flutt inn um leiðslur, og miklu ódýrari en Bandaríkin gætu nokkurn tíma skaffað. Svo hvað gerðu þeir? Þeir settu af stað stríð. Þeir settu refsiaðgerðir á Rússland. Og jafnvel í dag fær Evrópa ennþá hluta af orku sinni frá Rússlandi, en þeir eru smám saman að loka á hana varanlega. Og það er það sem þeir ætla að gera við Asíu. Þú getur ekki gert það of hratt. Allt í lagi, svo það sem þú gerir er að þú þvaðrar út og suður, segist vilja frið, en: „Ó, við urðum að sprengja í sjálfsvörn! Ó, við höfum Ísrael, við getum ekki stjórnað þeim. Ó, CIA segir að Íran standi ekki við sinn hluta samkomulagsins.“ Jafnvel áður Bandaræikjamenn undirrituðu viljayfirlýsinguna, voru þeir með heilan lista af afsökunum til að snúa sér út úr samkomulaginu, alveg eins og við vissum öll að þeir myndu gera.

Danny Haiphong: Einmitt. Hvað sagði CIA? „CIA treystir ekki Íran til að fara eftir skilmálum viljayfirlýsingarinnar.“ En Ísrael, beint í miðju bandarískra leyniþjónustuupplýsinga, segir: „Ísrael gæti grafið undan viljayfirlýsingunni“ og svo eru allir að grínast með það því Ísrael var bókstaflega að gera það dögum saman eftir að viljayfirlýsingin var nefnd og samþykkt. Ísrael var að grafa undan henni, sem þýðir að Bandaríkin voru að grafa undan henni. Og það sýnir bara nákvæmlega það sem þú sagðir þarna, Brian.

Klofningur: Bandaríkin – Ísrael?

Og núna: Það er í gangi eitthvað sem ég tel vera eins konar hönnun frásagnar (narrative management), og hluti af því er augljóslega af því Bandaríkin standa frammi fyrir vaxandi kreppum, efnahagslega og hernaðarlega, vegna vangetu til að draga úr stríðsrekstri sínum. En það er líka að mótast eins konar pólitísk frásögn sem snýst örugglega um almannatengsl. JD Vance hefur aftur komið fram á sjónarsviðið til að dreifa því sem nú er litið á sem „klofning milli Bandaríkjanna og Ísraels“ og ég vil spila stutt brot úr viðtali sem JD Vance gaf New York Times  JD Vance er spurður um hugmyndir hans um hvernig Ísrael hefur litið á þennan samning.

Spurning: Það er annað land í Mið-Austurlöndum sem telur sig hafa mjög nána þekkingu á írönsku stjórninni. Það er Ísrael. Ég held að þessi samningur sé ekki vinsæll í Ísrael núna. Ég held að þú sért ekki sérstaklega vinsæl persóna í Ísrael í dag, við sjáum hvernig staðan verður eftir 6 mánuði. Og ein skynjun sem ég held að fólk hafi eftir að hafa fylgst með þessu stríði þróast er að það sé kannski ákveðinn klofningur á milli þeirra raunhæfu bandarísku hagsmuna sem þú sagðir forsetanum hafa og þeirrar tilvistarlegu tilfinningar fyrir því sem er í húfi sem Ísrael hefur… Svo að, ég er bara forvitinn, telur þú að það sé klofningur á milli Bandaríkjanna og Ísraels? Telur þú að Ísrael hafi hvata til að vilja ekki að þessi samningur haldi áfram? Og er einhver sýn á hvernig þið komist á þann stað þar sem stuðningur Írans við Hizbollah er ekki að senda eldflaugum reglulega inn í Ísrael?

JD Vance: Það sem ég myndi segja hér er að það er ljóst að stórir hlutar ísraelska stjórnmálakerfisins og íbúanna eru mjög viðkvæmir fyrir þessum samningi, en ég held líka að þeir séu að grípa einhverjar rangfærslur um samninginn og hlaupa með þær og hálfpartinn örvænta yfir honum. Og ég trúi því í grundvallaratriðum að þessi samningur verði góður fyrir allt svæðið og fyrir heiminn. Ísraelar auðvitað þar með taldir. Nú, ég held að það sé mikilvægt að segja að þó ég trúi því að þessi samningur verði góður fyrir allan heiminn, þá höfum við í grundvallaratriðum áhyggjur af því sem er í þágu bandarísku þjóðarinnar. Og að því marki sem, og ég held að forsetinn hafi sýnt þetta, þar sem hann sér misskiptingu á milli markmiða stjórnmálakerfisins í Ísrael og markmiða bandarísku þjóðarinnar, er hann tilbúinn að segja að við munum reka hagsmuni Bandaríkjanna þar sem ágreiningur er. Svo, það verða vissulega ágreiningsefni af og til. Ég held að það sé eðlilegt. Ég vil segja að ég veit ekki, kannski hef ég misst af þessu. Ég held að Bíbí sjálfur hafi í raun ekki gagnrýnt samninginn því ég held að hann sé kannski aðeins kunnugri smáatriðum hans. En já, þú hefur séð fólk í kerfinu þeirra, Ben Gvir og Smotrich, sem hafa ráðist á samninginn. Og ég býst við að svar mitt til þeirra væri: hver er nákvæmlega tillaga ykkar? Og þú veist, þið eruð land með 9 milljónir íbúa. Þið getið ekki bara drepið ykkur út úr öllum þjóðaröryggisvandamálum sem þið hafið.

Danny Haiphong: Mjög áhugavert, Brian. „Þið getið ekki drepið ykkur út úr hverju einasta þjóðaröryggisvandamáli sem þið hafið.“ Það hljómar kunnuglega í Bandaríkjunum… Það er bara svo áhugavert að heyra JD Vance tala svona og það á að koma af stað þeirri hugmynd, að það sé verulegur klofningur á milli Bandaríkjanna og Ísraels.

Eins og „klofningurinn“ um Úkraínu

Brian Berletic: Þetta er sama pólitíska leiksýningin og við höfum horft á Bandaríkin og Evrópusambandið sviðsetja allt frá því Trump forseti tók við embætti. Við munum eftir Pete Hegseth varnarmálaráðherra í febrúar 2025 segja Evrópu að það verði að vera verkaskipting. „Þið í Evrópu ætlið að halda þessu stríði áfram á meðan við förum og tökumst á við Kína“, og greinilega líka við Íran. Og svo var það nákvæmlega það sem þeir gerðu. En það þurfti að vera þessi klofningur, eða leikrit um einhvers konar klofning. Jafnvel þótt Evrópuleiðtogar gerðu nákvæmlega það sem Bandaríkin sögðu þeim að gera, urðu þeir að láta eins og Bandaríkin hefðu yfirgefið þá, af því hvað voru þeir að biðja evrópskan almenning um? Þeir voru að biðja um eftirfarandi: „Það þarf að losna við öll þessi félagslegu kerfi sem þið treystið á til að lifa lífi ykkar sem evrópskir borgarar og við verðum að beina öllum þeim peningum í þetta staðgengilsstríð sem þið ætlið að heyja fyrir hönd Bandaríkjanna því þið eruð lénsríki Bandaríkjanna.“ Og til að selja evrópsku þjóðunum það, verður þú að sannfæra þær um að Bandaríkin hafi yfirgefið þær og Rússland ógni tilvist þeirra. Þetta er yfirskinið sem þeir nota til að þrýsta áfram og uppfylla kröfurnar sem Bandaríkin gera til þeirra.

Það er nákvæmlega sama sagan í Ísrael. Þeir hafa sinn eigin pólitíska sirkus. Þeir verða að setja hann upp fyrir íbúana til að auka ofstæki þeirra, og til að halda áfram að þagga niður í hverjum þeim sem lýsir einhvers konar andstöðu þar. Þeir verða líka að sviðsetja pólitískt leikrit í samspili Bandaríkjanna og Ísraels, sérstaklega ef fær það hlutverk að „spilla fyrir friði“, framkvæma árásir upp úr þurru alveg á eigin spýtur sem, eins og við vitum, er hernaðarlega ómögulegt, þessar árásir eru gerðar mögulegar af Bandaríkjunum, en þú verður að sviðsetja þetta pólitíska leikrit til að sannfæra fólk um að Ísrael hafi gert þetta allt á eigin spýtur, þú verður að sannfæra það um að það sé einhvers konar klofningur sem réttlæti það. Ég mun halda áfram að vara við þessu. Ísrael býr yfir kjarnorkuvopnum. Ef Bandaríkin ákvæðu einhvern tíma að þau vildu fá kjarnorkuvopn inn í jöfnuna á svæðinu, myndu þau líklega láta Ísrael gera það og reyna að skapa sér trúverðuga sakarafneitun.

Því meiri klofning sem þeir segja vera milli Bandaríkjanna og Ísraels, því skelfilegra er það sem þeir ætla Ísrael að gera fyrir þeirra hönd, og sem þeir vilja trúverðuga afneitun fyrir. Við munum að þeir léku þetta leikrit fyrir árásirnar 2025 á Íran, afhöfðunarárásirnar á Íran árið 2025. Og þeir léku sama leikinn fyrir þessa nýjustu umferð, og sögðu: „Við sögðum þeim að við værum í viðræðum og við viljum viðræður“ og Ísrael ætlar að grafa undan þeim“, en svo voru auðvitað aldrei neinar viðræður í gangi. Þeir ætluðu alltaf að gera þessar árásir. Og ég hef bent á þetta í stefnuskjölum varnarmála allt frá árinu 2009 þar sem heilir kaflar fjalla um að nota Ísrael sem staðgengil til að ögra og framkalla stríð gegn Íran og láta Bandaríkin líta út fyrir að hafa ekkert með það að gera, að þau vilji diplómatíu, en Ísrael hafi neytt þau í stríðið. Þannig að þau eru bara að endurtaka þetta aftur og aftur og aftur. Ég vona bara að fólk fari að koma auga á mynstrið og reyni að vera skrefi á undan í næstu umferð.

Danny Haiphong: JD Vance sagði í öðru hlaðvarpi að hvað varðar valdahlutföll milli Bandaríkjanna og Ísraels, og ég trúi því að Trump og restin af stjórnmálaelítunni í Bandaríkjunum trúi því, að Bandaríkin séu hærra setti aðilinn og Ísrael sá lægra setti.

Til að Bandaríkin hafi trúverðuga afneitun og fjarvistarsönnun

Brian, ég held að tvennt gerist þegar þessari hugmynd er dreift um að klofningur sé milli Bandaríkjanna og Ísraels: Í fyrsta lagi skapar það örugglega trúverðuga afsökun, eins og þú sagðir, fyrir Bandaríkin til að firra sig ábyrgð alls staðar í Vestur-Asíu, gagnvart öllum glæpum þar gegn mannkyni, þjóðarmorðinu, öllu saman. Og stríðinu við Íran. Við munum eftir þessum mikla „ágreiningi“, öllum þessum stóru, slæmu símtölum við Netanyahu fyrir árásirnar 28. febrúar. Það var ágreiningur um hvort ætti að fara í stríð við Íran eða ekki. Og svo 28. febrúar voru bæði löndin að gera langdrægar árásir á Íran og þau voru saman í að samræma þá árás. Í öðru lagi dregur það athyglina frá því að löndin tvö vinna í takt, láta Bandaríkin líta út fyrir að vera ekki eins mikið viðriðin svæðið og þau raunverulega eru, og draga athyglina frá því að Bandaríkin eru vissulega í takti við hinn lægra setta samstarfsaðila, Ísrael, og eiga þátt í öllu þessu og verða ekki aðskilin frá því. Þannig sé ég þetta.

Brian Berletic: Nákvæmlega. Og aftur vil ég bara nefna hitt staðgengilsstríðið stríð Bandaríkjanna gegn Rússlandi í Úkraínu. Við verðum að muna allar þessar árásir sem við sjáum eiga sér stað djúpt inni í Rússland, drónaárásirnar. Í fyrsta lagi er viðurkennt að Bandaríkin standi á bak við þær, stýri þeim, beini þeim og geri þær mögulegar. Í öðru lagi, bara frá sjónarhóli efnislegs veruleika, eru Bandaríkin þeir einu sem hafa getu til að framkvæma svona árásir. Ekki bara djúpt inni í Rússlandi, heldur árásirnar á skipin sem flytja út rússneska orku. Allt þetta er gert mögulegt af Bandaríkjunum. Bandaríkin halda enn stjórnstöð í Þýskalandi sem hefur yfirumsjón með öllu stríðinu.

Þurfa að „halda fjarlægð“ við staðgenglana, í Ísrael eða Evrópu

Og þegar þú sérð Evrópu og Bandaríkin sem þykjast hafa þennan risastóra „klofning“ sín á milli og Bandaríkin segja: „Við höfum ekki lengur áhuga á Úkraínu“. Jæja, þau eru enn bókstaflega að reka og stýra öllu staðgengilsstríðinu. Og þau nota Evrópu sem staðgengil þar. Þau eru að skapa sér „trúverðuga afneitun“ gagnvart vaxandi merkjum um ögranir Evrópu gagnvart Rússlandi. Bandaríkin vilja halda „fjarlægð“ frá því, en þetta er engu að síður þeirra staðgengilsstríð.

Og stríðið gegn Íran og þessi stríð um yfirráð yfir Vestur-Asíu (Mið-Austurlöndum) eru stríð Bandaríkjanna. Ísrael er bara einn af mörgum staðgenglum sem þau hafa á svæðinu. Og þú sérð þau leika þennan leik samhliða, í Evrópu og í Vestur-Asíu, þau eru að gera nákvæmlega það sama. Þau leika líka sama leikinn hér á Asíu-Kyrrahafssvæðinu. „Filippseyingar eru svo hugrakkir. Þeir standa uppi í hárinu á Kína í Suður-Kínahafi,“ er sagt. En þetta er 100% bandarísk aðgerð, gerð möguleg frá A til Ö af Bandaríkjunum, stýrð af Bandaríkjunum og síðan kynnt af Bandaríkjunum. En þau þurfa að viðhalda þessari blekkingu um fjarlægðina vegna þess að þau nota Filippseyjar sem staðgengil. Allur tilgangurinn með því að hafa staðgengla er að láta þá vinna skítverkin fyrir þig og – eins og þessi varnarmálapóitísku stefnuskjöl benda á – að taka á sig allar hefndaraðgerðir og sökina þegar eitthvað fer úrskeiðis. Þetta er allur tilgangurinn, þess vegna verður þú að láta sem „fjarlægð“ sé milli þín og staðgengla þinna. Það gerir Bandaríkjunum kleift að vera miklu meira sannfærandi og áhrifaríkari. Og þau eru að gera í Vestur-Asíu það sem þau eru að gera nákvæmlega alls staðar annars staðar. Fólk skyldi hafa það í huga.

Danny Haiphong: Já. Og þetta virkar fyrir báða aðila… Bandaríkin geta beint athygli fólks þangað, eins og þú sagðir, með trúverðugri neitun í sök, án þess endilega að vera bendluð við það. Og fyrir Ísrael, þá getur það með öllum þessum „klofningi“ látið það líta út fyrir að landið sé í umsátri aftur og aftur. Og nú er komin fram frásögn frá æðstu mönnum í Ísrael um að Bandaríkin séu að aðstoða og hvetja til eins konar umsáturs um Ísrael að því marki að Ben-Gvir segist nú vilja útrýma öllu Líbanon, þúsund líbönskum mæðrum fyrir eina ísraelska móður, og allur sá þjóðarmorðsáróður. En það styrkir umsáturshugsunina og styrkir pólitíska frásögn Ísraels um að allir séu í stríði við Ísrael svo landið þurfi stöðugt að vera í stríði. Þetta er samlífissamband sem virkar vel fyrir báða.

Sama klofnings-leiksýning og gagnvart Ísrael og Evrópu

Brian Berletic: Já. Þetta er nákvæmlega það sem ég lýsti varðandi gerfiklofninginn milli Bandaríkjanna og Evrópu:

„Ó, Bandaríkin hafa yfirgefið okkur! Framtíð Evrópu er í húfi. Þið verðið að færa þessar fórnir. Ég veit að þið viljið það ekki, en við bókstaflega verðum að gera það, vegna þess að Rússland er tilvistarógn við okkur. Þið verðið að láta velferðarkerfið róa. Þið verðið að sætta ykkur við að við beinum öllum þessum peningum í hernaðarútgjöld og við verðum að fá fleiri og fleiri af eigin almenningi til að taka þátt í bardögunum sjálfum.“  

Svona láta þau. Á endanum munum við sjálf koma okkur inn í þetta staðgengilsstríð líka. En þau láta sem þetta sé ekki staðgengilsstríð, af því Bandaríkin hafi yfirgefið þau. Þetta er nákvæmlega sama frásögnin og á sér stað innan Ísraels. „Ó, Bandaríkjamenn eru að yfirgefa okkur. Ó, þeir gætu jafnvel verið að vinna gegn okkur.“ Og þetta leyfir þeim að réttlæta fyrir eigin almenningi meiri og öfgafyllri aðgerðir sem gripið verður til, þyngri byrðar sem lagðar verða á ísraelskan almenning.

Þar að auki: Sýnist þetta ekki vera frábær leið til að réttlæta notkun kjarnorkuvopna? Að segja að þú sért í umsátri, allir hafi yfirgefið þig, jafnvel Bandaríkin hafa yfirgefið þig og við stöndum frammi fyrir öllum þessum ógnum alls staðar. Sérðu ekki hvernig það mun rökrétt leiða til réttlætingar á notkun einhvers eins og kjarnorkuvopna? Eða eitthvað því um líkt, leiða til einhverrar mjög eyðileggjandi þjóðarmorðssóknar sem þeir hafa verið að gera, t.d. gegn Gaza eða nú suðurhluta Líbanons.

Danny Haiphong: Hugsanlegar „aðgerðir undir fölsku flaggi“, einhverjar gríðarlega skaðlegar, en samt sannfærandi, hernaðaraðgerðir, leyniþjónustuaðgerðir sem eiga að sveifla almenningsálitinu í átt að stríði. Stöð 12 og Stöð 15 í Ísrael, þetta er það sem þær sögðu nýlega: „Kannski þurfa Bandaríkin nýtt Pearl Harbor, nýjan 11. september, til að átta sig á því að Ísrael er sannur vinur!“ Og við skulum vera hreinskilin, það eru alls konar frásagnir um 11. september og hver gerði það. Og sumir telja að Ísrael hafi gert það. Burtséð frá hvað fólk trúir um það, vitið þá alla vega að leyniþjónustur Ísraels og Bandaríkjanna eru mjög, mjög, mjög nánar. Þannig að, segjum bara að hvaða aðgerðir sem þið teljið að séu undir „fölsku flaggi“ eða sviðsettar leyniþjónustuaðgerðir, þá getið þið ekki aðskilið þetta tvennt, þið getið ekki sagt bara Ísrael, þið verðið alltaf að skilja að Bandaríkin eru þarna líka.

Asíu-Kyrrahafssvæðið

Danny Haiphong, ég vildi núna ræða við þig um það sem ekki er talað jafn mikið um, því Bandaríkin standa enn frammi fyrir mótsögn. Bandaríkin sem heimsveldi hafa viljað – að minnsta kosti eins og þau tala um heimsdrottnun sína og strategíu að heildaryfirráðum (full spectrum dominance) – að færa sig frá Mið-Austurlöndum/Vestur-Asíu og í átt að Asíu-Kyrrahafssvæðinu, í átt að Kína, um að stjórna evrasíska meginlandinu í heild sinni, til að slá út Rússland og Kína, en heimsveldið er fast í Vestur-Asíu eða ætti ég að segja, eins og þú lýstir, að það eru enn miklir hagsmunir í Vestur-Asíu og verða líklega alltaf á meðan Bandaríkin eru heimsveldi. En ég vildi ræða við þig um Lög um fjárveitingarheimildir til landvarna (National Defense Authorization Act, NDAA) sem eru að koma til afgreislu. Hermálanefnd öldungadeildar Bandaríkjaþings birti þessa skýrslu um fjárhagsárið 2027. Þetta eru árleg lög og stöðugt endurnýjuð. NDAA setur fjárveitingar og heimildir fyrir bandaríska herinn og önnur mikilvæg varnarmál, og tryggir að herafli Bandaríkjanna hafi þá þjálfun, búnað og fjármagn sem nauðsynlegt er til að sinna hlutverki sínu. Og hér er lykilyfirlýsingin frá Hermálanefndinni (Armed Services Committee).

Frammi fyrir öxli árásaraðila, þar á meðal Kína, Rússlandi, Íran og Norður-Kóreu, keppa Bandaríkin nú í hættulegasta ógnarumhverfi síðan í seinni heimsstyrjöldinni. Þessi samkeppni mun ráða því hvort 21. öldin verði undir forystu Bandaríkjanna eða skilgreind af einræðislegum alræðisstjórnum sem hirða lítið um þarfir borgara sinna. Af þeirri ástæðu verðum við að vera reiðubúin til að fæla andstæðinga og, ef nauðsyn krefur, sigra þá. Til að ná þessu verðum við að stuðla að verulegum umbótum og nútímavæða hernaðargetuna, knýja fram umtalsverða samkeppni í varnarmálaiðnaði okkar og efla nýliðun og starfsmannahald í hernum.

Svo að hér er það sem þeir vonast eftir: að úthluta 1,15 billjónum dala á fjárhagsárinu 2027. Það er gríðarleg aukning fyrir þá sem ekki eru að reikna. Brian, Kína er á miðju Asíu-Kyrrahafssvæðinu, og Kína dekkar næstum tvær heilar síður af þessu fimm síðna skjali sem fjallar um það hvar bandaríski herinn þarf að einbeita sér. Hver eru viðbrögð þín við þessu og hvað er ekki verið að segja á meðan allra augu beinast að Vestur-Asíu um þessar mundir?

Brian Berletic: Manstu eftir því í kosningabaráttunni, áður en Trump var endurkjörinn, hvernig allir sögðu að hann ætlaði að draga sig til baka til Vesturhvelsins, hvernig þeir ætluðu að hætta viðleitni við að ná heimsyfirráðum, og hvernig þeir minntust ekki einu sinni á Kína eða Rússland í varnarstefnuskjölum sínum og yfirlýsingum. Og hér eru þeir bara að gera það opinskátt að það var blekking. Og þetta er það sem þeir gera í hverjum einustu kosningum. Sama hver það er, þetta er það sem þeir gera alltaf. Og nú viðurkenna þeir opinskátt: það snýst um Rússland, Kína, Íran, Norður-Kóreu, alveg eins og það hefur alltaf gert. Sama hvern þú kýst til valda í Hvíta húsinu eða á þing, fulltrúadeildina eða öldungadeildina, það skiptir ekki máli. Og þessar nefndir [Hermálanefndin m.m.], þær eru beggja flokka. Þær eru skipaðar fulltrúum og öldungadeildarþingmönnum repúblikana og demókrata. Og það sem þú sérð er hið sanna andlit bandarískrar utanríkisstefnu og stefnu-samfella (continuity of agenda).

 Stríðið gegn Rússlandi í Úkraínu snýst um Kína. Stríðið gegn Íran í Vestur-Asíu snýst um Kína, að draga úr orkuútflutningi frá Vestur-Asíu til Kína en einnig til annarra hluta Asíu, allt snýst þetta um Kína. Og fólk segir: „Nú en Brian, mundu eftir viljayfirlýsingunni og að Bandaríkin afléttu viðskiptabanninu.“ Fólk gæti hafa misst af því að í bardögunum við Íran skemmdust allt að 20% af framleiðslunni á öllu svæðinu og verður óvirk næstu mánuði, kannski í ár eða lengur áður en allt kemst aftur í gang, ef það fær að komast aftur í gang, ef bardagar trufla það ekki aftur. Og það sem þeim hefur þegar tekist að gera er að draga verulega úr magni orku sem fer frá Vestur-Asíu til annarra hluta Asíu. Við erum að tala um Suður-Asíu, Suðaustur-Asíu og auðvitað Austur-Asíu. Og þú hefur lönd eins og Suður-Kóreu, Japan, jafnvel eyhéraðið Taívan, eða Taíland þar sem ég bý. Önnur lönd á svæðinu skrifa undir samninga við Bandaríkin um þetta fljótandi jarðgas, LNG, sem Bandaríkin hafa verið að koma á laggirnar í mörg ár áður en nokkur þörf eða eftirspurn var eftir því. Svo þetta er eitthvað sem þeir hafa örugglega skipulagt. Og ástæðan fyrir því að þeir gera þetta er sú sama og í Evrópu. Þegar þú gerir heilt svæði á jörðinni háð þér hvað varðar orku og þú hefur skorið það frá ódýrum, áreiðanlegum orkugjöfum, ert þú að beita viðbótar áhrifavaldi yfir þeim og þú getur notað það áhrifavald til að halda áfram að ýta þeim inn í staðgengilsstríðið sem þú ert að heyja gegn útvöldum andstæðingum á svæðinu. Fyrir Evrópu er það Rússland, fyrir Asíu er það augljóslega Kína.

Myndbandið er sótt á Danny Haiphong’s YouTube Channel https://www.youtube.com/channel/UCOxLhz6B_elvLflntSEfnzA