Þann 28. apríl s.l. birti Vísir grein eftir Hólmfríði Gísladóttur með þá sterku fullyrðingu í fyrirsögn að „aftökum fjölgaði verulega í kórónuveirufaraldrinum” í Kóreska alþýðulýðveldinu, með ógagnrýnni vísan í BBC og skýrslu hinna meintu mannréttindasamtaka Transitional Justice Working Group (TJWG).

Slíkar fyrirsagnir eru alls ekki nýjar af nálinni í meginstraumsfjölmiðlum Vesturlanda. Gjarnan er því haldið fram að í Kóreska alþýðulýðveldinu liggi dauðarefsing við séu íbúar gripnir við neyslu á erlendu skemmtiefni eða við iðkun trúarbragða, þá sérstaklega komi það frá hinu hernumda leppríki Bandaríkjanna sunnan aðskilnaðarlínunnar.

En hvaðan koma slíkar sögusagnir og hvað er raunverulega hægt að fullyrða þegar talað er um dauðarefsinguna í Kóreska alþýðulýðveldinu? Hver eru þessi meintu mannréttindasamtök? Hvað segja gögnin? Hvað segja kóresk hegningarlög? Heitir það fréttamennska þegar í raun er um að ræða upplýsingahernað?

Hvað segja lögin?

Í Kóreska alþýðulýðveldinu ríkir hvorki stjórnleysi né lögleysa. Hinsvegar ríkja þar kerfi og lög sem mótuðust að hluta í kjölfar hinna hryllilegu stríðsátaka þar sem Bandaríska heimsveldið myrti milljónir Kóreubúa. Ég gæti fjallað hér endalaust um Kóreustríðið, stundum einnig nefnt  „gleymda stríðið”, en lykilatriðið hér og nú er að umrætt stríð tók aldrei enda.

Ekki þykir heldur óeðlilegt að í stríðandi löndum liggi dauðarefsing við hinum alvarlegustu glæpum og svikum. Þetta á a.m.k. jafnt við um Kóreska alþýðulýðveldið og leppríki Bandaríkjanna á Suðurhluta Kóreuskagans.

Til að byrja með væri eflaust best að fara yfir sjálfa refsilöggjöf Kóreska alþýðulýðveldisins og hvað hún segir um dauðarefsinguna. Í 29. gr. kóreskra hegningarlaga segir:

 „Dauðarefsingin er alvarlegust refsinga, því hún sviptir geranda glæpsins lífi hans eða hennar. Dauðarefsingunni má ekki beita gegn þeim sem voru undir 18 ára aldri er glæpurinn var framinn, og henni má ekki beita gegn óléttum konum.”

Þá segir ennfremur að eftirfarandi tegundir glæpa geti varðað lífstíðarfangelsi eða dauðarefsingu, en einungis í allra alvarlegustu tilvikum: hryðjuverk (61. gr.), landráð (63. gr.), pólitísk skemmdarverk (65. gr.), svik gegn alþýðu (68. gr.), ólögleg framleiðsla á ópíóðum og öðrum vímuefnum (206. gr.), smygl og ólögleg sala á vímuefnum (208. gr.), og morð af ásetningi (266. gr.).

Hvergi er þess getið í kóreskum hegningarlögum að eitthvað eins lítilvægt og neysla erlends skemmtiefnis varði við slíka refsingu, og gert er ráð fyrir því að yfirvöld virði gildandi lög rétt eins og í öðrum löndum.

Enn síður er þess getið að fólk sé látið sæta dómum fyrir trúariðkun, hvað þá hjátrú, en í Kóreska alþýðulýðveldinu er trúariðkun fullkomlega lögleg. Þar starfa þó nokkrar Kristnar kirkjur, a.m.k. ein moska, Búddistaklaustur, Chondóistasöfnuðir, og aðrir trúarsöfnuðir.

Vísir á villigötum

Í nefndri grein Hólmfríðar Gísladóttur á Vísi er því haldið fram að „flest brotanna sem leiddu til aftöku tengdust trú, hjátrú eða neyslu erlendrar menningar”.

Í næstu línu er því haldið fram að „tveir táningar hefðu verið dæmdir til tólf ára erfiðisvinnu fyrir að horfa á og dreifa sjónvarpsþáttum frá Suður-Kóreu” árið 2024.

Þá spyr ég: á okkur virkilega að finnast það trúlegt að einstaklingar séu teknir af lífi fyrir neyslu erlends sjónvarpsefnis, en að á sama tíma fái einstaklingar vægari dóm fyrir dreifingu erlends sjónvarpsefnis?

Ljóst er að ekkert af þessu varðar þungan refsidóm, hvað þá dauðarefsingu, í laganna skilningi. Samt sem áður er því haldið fram að 385 hafi verið  „teknir af lífi árunum 2011 til 2024, þar af 70 prósent fyrir opnum tjöldum”.

Nú les ég reglulega kóreska fjölmiðla og ekki hef ég orðið vör við fregnir af beitingu dauðarefsingar  „fyrir opnum tjöldum” síðan stjórnmálamaðurinn Jang Song Thaek var skotinn fyrir landráð og spillingu árið 2013.

Það er augljóst að hér fer ekki saman hljóð og mynd. Hvaðan koma þá þessar upplýsingar, ef ekki frá Kóreska alþýðulýðveldinu sjálfu?

Upplýsingastríð heimsvaldastefnunnar

Þá er best að horfa á heimildina sjálfa sem vísað er til og hverjir standa henni að baki. Hólmfríður, líkt og áður segir, vísar til umfjöllunar BBC um skýrslu sem tekin var saman af hinum meintu mannréttindasamtökum TJWG.

Vert er að taka það fram að TJWG eru langt frá því að vera hlutlaus aðili en samtökin eru fjármögnuð af fjölmiðlaarmi bandarísku leyniþjónustunnar, þ.e.a.s. National Endowment for Democracy (NED). NED, sem er ríkisrekið batterí úr smiðju CIA, hefur fyrst og fremst það hlutverk að beita upplýsingahernaði, eða áróðri, gegn óvinveittum ríkjum og sjá til þess að áróðurinn lendi á síðum meginstraumsfjölmiðla.

Ég ætla mér samt ekki að gera ítarlega úttekt á þessu áróðursbatteríi bandaríska heimsveldisins hér, heldur vil ég beina spjótunum gegn skýrslunni sjálfri og innihaldi hennar.

Strax á bls. 10 kemur fram að skýrslan byggist að hluta til á greinum úr svokölluðum  „Norður Kóreskt-miðuðum fjölmiðlum”. Hvað þýðir það nákvæmlega? Teljast þar með kóreskir ríkismiðlar eða aðrir kóreskir miðlar á borð við Rodong Sinmun eða Pyongyang Times? Eða er þarna einfaldlega átt við vestræna áróðursmiðla, með NED sem bakhjarl; miðla á borð við NKNews og Radio Free Asia?

Í næstu setningu er talað um svokallað „closed-source dataset” sem byggir á meintum viðtölum við kóreska landráðsmenn sem búsettir eru erlendis. Fyrir okkur sem hafa verið að fylgjast með stöðunni í stríði Bandaríkjanna gegn Íran, Kúbu, og Venesúela, þá ætti þetta að vera okkur afar kunnugleg mynd: fjarhægrimenn sem lofa Vestræna harðstjóra á borð við Donald Trump, einræðisherra Bandaríkjanna, og Benjamin „Netanyahu” Mileikowsky, leiðtoga hryðjuverkasamtakanna Ríkis Ísraels; einstaklingar sem vilja t.d. að heimsveldið og zíónistarnir varpi sprengjum á eigin lönd í nafni Jeffrey Epsteins.

Ljóst er a.m.k. að gögnin sem um ræðir koma ekki frá Kóreska alþýðulýðveldinu sjálfu, heldur er um að ræða nafnlausar gróusögur og uppspuna vestrænna áróðursmiðla.

Íslenskir fjölmiðlar og framleiðsla samykkis

Aðferðir sem þessar hafa verið notaðar til þess að framleiða samþykki fyrir öll stríð sem Bandaríska heimsveldið hefur háð—allt í nafni svokallaðra  „mannréttinda” og „mannréttindasamtaka” með beinu fjármagni frá bandaríska ríkinu.

Nei, aftökum í Kóreska alþýðulýðveldinu fjölgaði ekki verulega í kórónuveirufaraldrinum. Fólk er ekki tekið af lífi fyrir að neyta erlends skemmtiefnis og fólk er ekki tekið af lífi fyrir iðkun trúarbragða. Ef það væri raunveruleikinn þá væru dregin fram haldbær sönnunargögn en ekki bara nafnlausar slúðursögur.

Að íslenskir fjölmiðlar skuli apa svona stríðsæsingsáróður beint upp gagnrýnislaust er ekki eitthvað sem við eigum að sætta okkur við, við sem látum okkur sannleikann varða. Að svona fyrirsagnir séu birtar án nánari athugunar er ekki fréttamennska, heldur sorpblaðamennska.

Höfundur er formaður Vináttufélagsins Ísland-Kórea