Decline & Fall er vikulegur hlaðvarpsþáttur. Þar má heyra samtal rannsóknarblaðamannsins Kit Klarenberg og Alexander Mckay, ritstjóra Marx Engels Lenin Institute í Englandi. Í þáttum þessum fjalla fjalla tvímenningarinr um hnignun „Engil-ameríska heimsveldisins“ sem þeir nefna svo. Í hlaðvarpinu er boðið upp á nokkuð svo sjaldgæft sem greiningu frá marxísk-lenínískum sjónarhóli.

Í neðanskráðum þætti af „Decline & Fall“, frá 20. mars, er fjallað um það nýjasta úr stríðinu gegn Íran. Skoðaður er gangur stríðsins og gagnhernaður Írans sem er árangursríkur og öflugur svo furðu hefur vakið, sem og aðgerðir annarra í Andspyrnuöxlinum. Vel er fjallað um veikleika Persaflóaríkjanna og hvers vegna þau munu aldrei geta slitið tengslin við bandaríska heimsvaldasinna. Einnig er skoðuð hin misheppnaða stríðsvél Ísraels.

Mest um vert í greiningu tvímenninganna er það skarpa kastljós sem þeir  beina að hinu vestræna heimsvaldakerfi, og nýlendukerfi, sem haldið hefur heimshlutanum öllum í fjötrum, en sýnist nú í uppnámi og getur riðað til falls.

Ritstjórn

Þáttastjórnendurnir Klarenberg og Mckay

Alexander Mckay: Velkomnir aftur hlustendur. Við byrjum auðvitað á stríðinu við Íran. Og það hefur gengið svo illa fyrir Bandaríkin hingað til að þau hafa orðið fyrir fordæmalausri árás á herstöðvar sínar og eyðileggingu á hátækniratsjárkerfum sínum, eins og við höfum fjallað um í fyrri þáttum. Og nú bætist við, eins og sagt mun verða í þættinum, niðurskot á einum dýrasta „hvíta fíl“ sem hefur prýtt himininn í formi F-35 orrustuþotunnar, eða kannski tveimur F-35 orrustuþotum, sem allt verður fjallað um í þessari viku. Við fáum aftur með okkur félaga og meðstjórnanda frá ótilgreindum stað í því sem eitt sinn var og verður Júgóslavía, það er Kit Klarenberg. Kit, hvernig líst þér á stríðið?

Kit Klarenberg: Eins og alltaf lifum við á mjög áhugaverðum tímum. Og ég held að þrátt fyrir gríðarlegan mannlegan kostnað, þrátt fyrir fjárhagslegan kostnað og alls kyns annan skaða af þessum átökum, þá er barátta Írana fyrir mannkynið, og þeir eru að sigra. Þrátt fyrir það sem þú gætir hafa lesið í ákveðnum hornum vestrænna fjölmiðla sem stjórnað er af leyniþjónustum, þá er Íran að fara fram úr öllum væntingum og sýna að það á ekki að abbast upp á þá. Hversu langan tíma tekur fyrir þau skilaboð að síast til ákvarðanatökuaðila í London, Brussel og Washington í mismiklum mæli er ekki ljóst. En en staðreyndirnar eru það sem þær eru, og við erum hér til að dæla þeim í æðar ykkar.

Alexander Mckay: Einmitt. Nú, við byrjum á því að rifja upp síðustu viku eða svo. Við sáum þetta stríð hefjast fyrir þremur vikum með morðinu á Ayatollah Ali Khamenei af hendi Bandaríkjanna. Því  fylgdi óráðskennd yfirlýsing Trumps um „ekkert stríð“ um þrjúleytið um nóttina. Svo urðu allir, þar á meðal auðvitað bandarísk stjórnvöld sjálf, hissa þegar Íranir framkvæmdu strax mjög vel skipulagða og mjög vel útfærða röð hefndarárása og hafði greinilega mjög ítarlega og vel útfærða áætlun um þá stefnu sem þeir ætluðu að fylgja í stríðinu. Hún fólst í því að útrýma mörgum bandarískum ratsjárstöðvum, sýna að þeir hefðu getu til að ráðast á bandarísk herskip, sem þýddi að bandaríski flugmóðurskipahópurinn hefur þurft að hörfa, og svo auðvitað að ráðast á bandarískar flugstöðvar um alla Vestur-Asíu samtímis því að gera stórfelldar árásir á Ísrael. Eins og síðasta vika hefur sýnt hafa íranskar árásir á ísraelsk stjórnvöld ekki hætt. Bandarískar og ísraelskar loftvarnir eru nær því uppurnar. Og Íranar eru aðeins nýbyrjaðir að nota skæðustu flugskeyti sín gegn Bandaríkjunum og Ísrael.

Afhöfðunaraðgerð mistókst

Nú, með því að myrða fyrrverandi Ayatollah Khamenei, hélt Trump að hann væri að framkvæma einhvers konar valdaskiptaaðgerð í Íran. Það reyndist allt rangt, eins og við sögðum ykkur frá í Decline and Fall. Ef eitthvað er, þá hefur íranska þjóðin þjappað sér betur saman á bak við forystuna í því þjóðvarnarstríði sem þetta er. Svo hefur Trump-stjórnin auðvitað reynt að myrða ritara íranska þjóðaröryggisráðsins, Ali Larijani. Þetta hefur auðvitað ekki virkað heldur. Allt sem það hefur gert er mögulega að ýta undir mun róttækari persónu í líki Saeed Jalili, sem orðrómur er um að sé einn af tveimur helstu sem keppa um embættið. Saeed Jalili var auðvitað byltingarsinnaðri kosturinn sem tapaði aðeins naumlega fyrir Pazeshgian í síðustu forsetakosningum í Íran. Svo að við gætum séð hann verða hækkaðan í tign til að vera í raun maðurinn sem ber ábyrgð á að samræma stríðsátak Írans.

Þannig að allar þessar morðtilraunir virka ekki. Hugmynd Trump-stjórnarinnar um að þeir ætluðu að koma af stað valdaskiptaaðgerð hefur ekki virkað. Ísraelar eru nú fastir í tveggja vígstöðva stríði gegn Hezbollah, hreyfingu sem ekki aðeins var ekki sigruð í síðasta stríði heldur hefur greinilega styrkt sig ómælanlega sóiðan. Allt stríðframlag hins sameiginlega Vesturs er nú í vafa vegna skotfæraþurrðar. Varnarmálaráðherrann [stríðsráðherra] fær taugaáfall á blaðamannafundum. Trump öskrar á Truth Social, einn daginn öskrar hann: Opnið Hormuzsund!, næsta dag: Ég vil ekki einu sinni opna Hormuzsund. Daginn eftir þar á eftir: Af hverju vill enginn hjálpa mér að opna Hormuzsund? Kit, það lítur út fyrir að hingað til hafi heimsvaldabandalagið beðið lægri hlut fyrir Írönum, er það ekki?

Sóknargeta Írans illilega vanmetin

Kit Klarenberg: Jú, algjörlega. Og ég held að Bandaríkin og ekki síður Evrópa, allur þessi sóðalegi hópur barnaníðinga, köllum þá öxulveldi, í Evrópu og Norður-Ameríku, séu að komast að því að þeirra nú þegar takmarkaða vald sé enn takmarkaðra en þeir héldu, hernaðarlega, pólitískt, efnahagslega. Og við höfum séð þá ótrúlegu sjón að bandarísk flugmóðurskip flýja af vettvangi, bila vegna meintra vandamála um borð, hvort sem það var afleiðing íranskrar skothríðar og/eða að óttaslegnu, aumingja börnin sem neyðast til að berjast í þessu kviksyndi, hafi vísvitandi skemmt eigin skip svo þau þurfi ekki að mæta skothríð í fyrsta skipti á ævinni. Það er ekki alveg ljóst.

Þetta er alveg einstakt. Atburðir og upplýsingar springa út á alveg ótrúlegum hraða og í ótrúlegum mæli, mun hraðar og með meiri skjálftavirkni en jafnvel á upphafsstig „sérstöku hernaðaraðgerðarinnar“ í Úkraínu. Og við höfum séð fréttir af því að birgðir Bandaríkjanna um allan heim séu í rauninni tæmdar í örvæntingu. Það hafa verið alls kyns óvæntar afleiðingar af fullkomlega fyrirsjáanlegri útkomu þess að heyja stríð við Íslamska lýðveldið – eins og lokun Hormússunds sem við munum fara nánar í. Já, þetta er alveg einstakt.

Þetta er 2026. Fólk eins og þú og ég, Alex, höfum sagt í mörg ár að Bandaríkin séu gjaldþrota og já, pappírstígrisdýr sem myndi ekki lifa af fyrstu snertingu við raunverulegt stríð. Og fólk í valdastöðum í hinni djöfullegu þrenningu Brussel, London og Washington hlustaði greinilega ekkert á okkur. Það hélt greinilega ekki að lokun Hormússunds myndi svipta það aðgangi að alls kyns dýrmætum málmum og ýmsum hrávörum og olíu og áburði, og myndi stöðva hagkerfi heimsins… Og það virðist svo sannarlega vera, eins og við höfum rætt hér áður en stríðið byrjaði, að sá búnaður sem Bandaríkin höfðu á svæðinu og sem var ætlaður til hernaðar gegn Íran, dugði í mesta lagi fyrir nokkurra daga loftárásir úr mikilli hæð, sem er algjörlega tilgangslaust og veldur í raun ekki miklum skaða.

Bandaríkin með enga varaáætlun

Og það var engin varaáætlun eða viðbragðsáætlun til staðar ef þetta myndi ekki virka, þegar það var ljóst að það myndi aldrei virka. Svo, ég meina, fólk hefur bent á þá staðreynd að alþjóðlegir hlutabréfamarkaðir eru ekki að verðleggja það áfall að vera sviptur olíu, að alls kyns kopar og sink og aðrir dýrmætir málmar séu ekki lengur jafn aðgengilegir eða ódýrir. En staðreyndin er sú að ég held að markaðir, hvað þá stjórnmála- og hernaðarskipuleggjendur á Vesturlöndum, hafi enga sögulega þekkingu yfirleitt. Ég meina, fyrir hugsun sína og mat, eru þeir greinilega enn fastir á tíunda áratugnum þegar Bandaríkin voru talsvert öflugri en þau eru núna. Og þeir hafa litla þekkingu eða minni um stór áföll eins og olíukreppuna á áttunda áratugnum sem stríð Araba og Ísraela olli. Það sem mun gerast núna mun láta það líta út eins og lautarferð. Og aftur, við erum rétt að byrja.

Alexander Mckay: Já. Jæja, bara til að fara nánar í nokkur atriði. Falska uppsetningin í byrjun þessa stríðs var þannig að það var ljóst að ef Bandaríkin höfðu áætlun, þá var hún sú að þau ætluðu að geta fellt íslamska lýðveldið með því að myrða leiðtogana.

Þetta er sama áætlun og þeir höfðu í 12 daga stríðinu í júní síðastliðnum, í rauninni nákvæmlega sama áætlun. Og hún virkaði ekki þá og hún virkaði ekki núna. Og því höfðu þeir enga hugmynd eða áætlun um að festast í því sem nú verður langvinnt stríð með langvinnri orkukreppu líka. Nú hefur verið talað um lokun Hormússunds í mörg ár sem hið fullkomna vopn Írans. Og því er engin raunveruleg ástæða fyrir því að bandarískar leyniþjónustur og bandarískir hernaðarskipuleggjendur hafi ekki vitað um getu Írans til að gera þetta.

Eða sú staðreynd að Íran hefur einbeitt sér að sjóher sem er sérstaklega hannaður til að starfa í þröngum aðstæðum Hormússunds til að ráðast á og sitja um hvers kyns tilraunir sjóhers til að brjóta siglingabann. Sjóher IRGC, auðvitað aðskilinn frá venjulega íranska sjóhernum, samanstendur af mjög hröðum hraðbátum vopnuðum tundurskeytum og öðrum hraðskotavopnum, neðansjávardrónum og auðvitað drónum sem geta lagt tundurskeyti líka. mmmmvo þeir hafa getu til að gera þetta.

Hörmung, hvort sem sundið er opnað eða ekki

Trump-stjórnin var villt í ofsafengnum kokteil eigin hroka, í þeirri trú að þeir gætu framkvæmt valdaskiptaaðgerð og þyrftu ekki að heyja mikið stríð yfir höfuð. Nú koma þeir upp með alls kyns brjálæðislegar áætlanir. Til dæmis: Trump byrjaði á því að segja að hann vildi opna sundið aftur og að bandaríski sjóherinn ætlaði að fylgja skipum í gegnum sundið. Það entist í einn dag því það var gert ljóst af flotaforingjum hans sjálfs, á bak við tjöldin að því er virðist, að þetta væri útilokað því það eina sem myndi gerast væri að Íranar myndu skjóta flugskeytum gegn skipum frá ströndinni og liggja í fyrirsát fyrir hvaða bandarískt herskip sem færi í gegnum sundið, og þar með væri það búið – það yrði algjör hernaðarleg hörmung. Svo biður Trump Breta, Frakka, Þjóðverja og bara hvern sem er annan sem hann getur fundið um að koma með. Ég tek reyndar eftir því að hann náði einhverjum árangri hjá Eystrasalts-Chihuahua hundunum – ég held að Litháar hafi boðið fram eitt skip, sem er líklega allur sjóher þeirra, til að fara í gegnum Hormússund. Þar sem aðrir Evrópubúar þora ekki að stíga mun Eystrasalts-leppur stökkva með hausinn á undan, að því er virðist.

Þessi Hormúzhörmung mun bara fara vaxandi, eins og Kit gefur til kynna, því það þýðir að 20% af olíuframboði alls heimsins getur nú ekki farið í gegnum Hormússund. Og það mun ekki aðeins hafa áhrif á eldsneytisverð. Það mun einnig hafa áhrif á áburðarframleiðslu. Það mun einnig hafa áhrif ekki aðeins á bensínverð í Bandaríkjunum sjálfum, heldur orkuverð í allri heimsvaldastefnublokkinni. Einnig, ef það verður áburðarkreppa, þýðir það í rauninni að það verður matvælakreppa. Vegna þess að skyndilega munu mörg þúsund býli ekki geta plantað neinu, nema auðvitað þeim takist skyndilega að fá áburð annars staðar frá, kannski rússneskan áburð eða hvítrússneskan áburð – þeir framleiða líka gríðarlegt magn af því – en báðir hafa verið undir alhliða refsiaðgerðum undanfarin ár. Svo þetta er enn ein hörmungin, og skuldinni verður skellt á Trump.

Líkindin við Úkraínu

Trump verður kennt um þetta þegar það óhjákvæmilega fer í vaskinn. En það er ekki bara hann, við sáum allan þann sama gríðarlega hroka þegar kom að Biden-stjórninni og Úkraínustríðinu, sagt var um hvern einasta refsiaðgerðapakka, og því lýst í fjölmiðlum, að þetta yrði það sem myndi koma af stað hruni Rússlands, einn refsiaðgerðapakki í viðbót, eitt vopnakerfi í viðbót fyrir Úkraínu, en ekkert af því virkaði. Nú hafa þeir verið afhjúpaðir, neyddir í langt stríð sem þeir geta ekki háð og ekki unnið, og í vaxandi orkukreppu, sem mun fyrst og fremst hafa áhrif á heimsvaldastefnu-blokkina, því Rússar framleiða olíu, Kínverjar hafa að því er virðist safnað birgðum fyrir heilt ár vitandi að eitthvað svona myndi gerast, annaðhvort þetta eða að Bandaríkin myndu reyna að setja á þá hafnarbann á einhverjum tímapunkti, sem var hluti af áætlun Bandaríkjanna. Það virðist hafa farið út um gluggann núna, miðað við erfiðleika þeirra…

Ein af kröfum Írana fyrir því að skip fái að fara í gegnum sundið er að þau verðleggi olíu sína í júönum frekar en dollurum, sem hlýtur að vera aðgerð sem var fyrirfram ákveðin með Kínverjum. Svo þetta er hörmung fyrir bandaríska heimsvaldastefnu. Skuldinn er skellt á Trump, en hroki heimsvaldastefnu á lokastigi er ekki bundinn við Donald Trump, eða hvað?

Hefði ekki gerst ef Bandaríkin vildu það ekki

Kit Klarenberg: Nei, alls ekki. Og ég verð að segja að ég hef átt í nokkrum nokkuð heitum umræðum um þetta við fjölda fólks á vinstri vængnum sem ég ber virðingu fyrir. Og ég held að það sé einhvers konar gildi í afstöðu þeirra og þess háttar. En málið er, að þetta væri ekki að gerast ef Bandaríkin vildu það ekki, og það er vissulega ekki bundið við Donald Trump, ég meina þetta er viðvarandi sjálfsblekking í sölum valdsins í Bandaríkjunum, að Íran yrði auðveld bráð eða jafnvel þótt svo væri ekki, að Bandaríkin hefðu sameinaðan styrk til að kremja landið. En það mun ekki gerast.

Og fólk hefur varað við þessu í áratugi, af því þetta hefur staðið yfir í áratugi. Og alls kyns aðgerðir Bandaríkjamanna, eins og t.d. morðið á Soleimani, voru augljóslega ekki framkvæmdar undir þrýstingi frá Ísrael, hvað þá að persónulegri skipun Netanyahu. Bandaríkin hafa verið hrædd við Íran í mjög langan tíma, sérstaklega eftir að það gekk þeim úr greipum, ef svo má segja, í kjölfar írönsku byltingarinnar. Nú er geta Írans, sem þeir sýna, í raun alveg ótrúleg. Ég meina, þetta felur í sér faldar eldflaugaskotstöðvar sem eru faldar undir sandi. Og greinilega vissi enginn innan valdakerfis Bandaríkjanna af þeim, hvað þá hversu öfluga og hættulega ógn þær gætu skapað ef til allsherjarstríðs kæmi.

Sú hugsun að Íranir myndu bara sitja og taka morðinu á fyrrverandi æðsta leiðtoga Ali Khamenei og myndu gefast upp var bara algjör og fullkomin fantasía. Sem hugsar ekkert út í menningu Írans, sögu þess, sjálfsmynd o.s.frv. Og byggt á mínum eigin persónulegu samtölum við fólk sem ég þekki í Íran, sem margir hverjir eru ekkert fullkomlega sammála stjórnvöldum í einu og öllu, þá munu þeir ekki gefa eftir núna. Ég meina, þetta er næstum því eitthvað sem þeir hafa beðið eftir í mjög langan tíma og þeir hafa varað við því hvað myndi gerast í mjög langan tíma, svo nú er kominn tími til að klára þetta í eitt skipti fyrir öll. Og það er útbreidd, gegnsýrandi hugsun meðal, þú veist, venjulegra Írana og fólks sem er ekki einu sinni á neinn hátt þátttakandi í fremstu víglínu, að því marki sem hún er til, eða jafnvel formlegu varnar-, leyniþjónustu- og öryggiskerfi Írans. Þeir gera það sem þeir geta til að aðstoða stríðsrekstur Írans.

Við höfum séð fjölda Írana sem búa í vestrænum löndum, sem í sumum tilfellum hafa fengið hæli frá vestrænum stjórnvöldum, sem eru á leið heim því þeir vilja verja heimaland sitt, þeir vilja verja stjórnvöld sín, og baráttan er þar. Og þetta er ekki eitthvað sem Bandaríkjamenn, hvað þá nokkur af alþjóðlegum leppríkjum þeirra, sem Ísrael er eitt af, voru hið minnsta undirbúin fyrir.

Efnahagsáhrifin frá Hormuz

Nú, varðandi Hormuzsund, hefur verið lögð ofuráhersla á áhrif þess á olíu- og gasmarkaði. Og það er nokkuð skelfilegt þar sem yfirmaður rannsókna hjá Bank of America hefur varað við því að olíuverð gæti náð 200 dollurum á tunnu mjög fljótlega ef truflanir halda áfram, sem þær munu gera – því það er engin leið að Bandaríkin muni hreinsa Hormuzsund af tundurduflum – mikill skaði á aðfangakeðjum eða alþjóðlegum orkumörkuðum, áhrifin og truflunin munu vara í mjög langan tíma. Og eins og þú nefndir, selur Íran nú sína eigin olíu í júönum, sem hefur stuðlað mjög að af-dollariseringu á alþjóðavettvangi. En íranskir embættismenn segja, og við verðum að taka þá á orðinu og taka það sem þeir segja mjög alvarlega, þeir gera það alveg ljóst að það verður opnað aftur þegar við viljum, og það verður opnað aftur á okkar eigin forsendum, þá ætlum við að byrja að rukka hvert skip sem fer um svæðið um 10% skatt. Nú, þetta myndi fylla kistur Írans, ef svo má segja, um meira en 100 milljarða árlega, kannski. Eins og ég nefndi, þá er það ekki bara olía og gas sem fer þar í gegn.

Við erum aðeins komin nokkrar vikur inn í stríðið og aukinn kostnaður við flutninga og aukinn kostnaður við orku og aukinn kostnaður við áburð hafa gríðarleg áhrif á almenna neytendur. Ég sé mikið af kvörtunum frá Bandaríkjamönnum yfir kostnaði við bensín. En aftur, þetta er bara toppurinn á ísjakanum. Ég hef reyndar verið að vinna mína heimavinnu hér, þú veist, að fara yfir skýrslur frá Bloomberg og Financial Times og öðrum fjármálamiðlum, aftur, það er þess virði að fylgjast með því sem þessir miðlar eru að segja frá, af því ríka fólkið sem les þá verður ekki ríkara af því að lesa hreinan áróður. Svo það er töluverður sannleikur í þessu.

Varðandi áburðinn: brennisteinn er mikið notaður til að framleiða áburð, en einnig fjölda annarra mikilvægra auðlinda. Hormuzsund stóð fyrir allt að 45% af brennisteinsframboði heimsins fyrir stríðið. Nú hefur það minnkað niður í næstum núll. Og þessi brennisteinn er afar mikilvægur fyrir nútíma iðnaðarveldi. Sérstaklega nútíma hernað. Bandaríkin eru mjög háð brennisteini til að búa til hálfleiðara í nákvæmnisstýrð skotfæri, og þau búa til rafhlöður og alls kyns hluti sem eru notaðir í dróna, eldflaugar, skriðdreka o.s.frv. Nú hafa þau skyndilega verið svipt því. Og þau geta ekki kallað á aðra staði til að bæta upp skortinn því þeir staðir eru ekki til. Svo Trump getur talað eins mikið og hann vill um að bandarískir varnarmálaverktakar ætli að „fjórfalda“ skotfæraframboð sitt. Þeir geta það ekki. Þeir geta það bókstaflega ekki. Þetta vakti ekki mikla athygli í almennum fjölmiðlum, sem gæti skýrt hvers vegna það hefur ekki verið verðlagt inn ennþá.

Mikil hörmung fyrir iðnaðargrunn bandarískra varnarmála

En West Point herakademían, sem er þessi úrvals bandaríska hernaðarstofnun, sem gefur út fræðilegar og rannsóknargreinar og alls kyns bækur, um alls kyns efni. Fyrir um viku síðan gaf hún út grein þar sem farið var í mjög nákvæma greiningu á því hvílík hörmung þetta er fyrir iðnaðargrunn bandaríska varnarmálakerfisins, fyrir getu þess til að framleiða vopn, fyrir getu þess til að halda jafnvel herafla sínum á íranska átakasvæðinu. Framleiðsla á kopar er mjög háð brennisteini. Stríðsvél bandaríska heimsveldisins er aftur á móti mjög háð kopar. Og skorturinn sem skapast vegna lokunar Hormuzsunds veldur hörmungum fyrir hernaðarviðbúnað Bandaríkjanna. Sem er þegar svo ömurlegur að í opinberum skýrslum er opinskátt varað við því að við séum í engu standi til að heyja stórstyrjöld, sem Bandaríkin eru samt sem áður geðveikislega að þrýsta á um við Íslamska lýðveldið.

Ég held að niðurstöðurnar verði svipaðar og í Rourke’s Drift [orusta úr stríði Breta við Zúlú-ríkið í sunnanverðri Afríku árið 1879]  nema hvað Engil-Ameríkanar munu ekki sigra í þetta sinn. Og þetta felur í sér, til dæmis, ratsjárkerfin sem Íran eyðilagði í Barein og Katar. Það mun taka mörg ár eins og staðan er að gera við þau og koma þeim aftur í gang, nokkurn veginn eins og þau voru áður en stríðið hófst. Það mun krefjast 30.000 kílóa af kopar að hefja þá vinnu. Hvaðan kemur koparinn? Frá Hormuzsundi, sem er nú lokað.

Þannig að frá öllum sjónarhornum eru þetta allsherjar hörmungar með alls kyns ófyrirséðum afleiðingum. Allir sem vita eitthvað um mikilvægi Vestur-Asíu fyrir alþjóðaviðskipti vita að það er engan veginn takmarkað við olíu og gas. Ég gæti bætt því við að Bandaríkin hafa, í mjög langan tíma, þrýst á leppríki sín við Persaflóa að auka fjölbreytni á sviðum eins og jarðolíuefnum, plastframleiðslu o.s.frv. Og þau nota Hormuzsund til að fá aðgang að þessum mjög orkufreku vörum á lágum kostnaði. Og það þýðir að allar birgðakeðjur þeirra, allt frá hergögnum til neysluvara, eru mjög háðar því að Persaflóaríkin selji þetta á gjafverði. Það er liðin tíð. Það kemur aldrei aftur. Og já, eins og ég nefndi, þá held ég að fólk í fjármálageiranum, hvað þá stjórnmálum eða hernum, hafi alls ekki ennþá puttann á púlsinum hvað þetta varðar.

Raunverulegir valdhafar sem líklega vilja snúa frá hengifluginu

Ég hef aftur á móti sterkan grun um að þetta gæti kallað fram mjög skyndilega og hraða stefnubreytingu af hálfu Bandaríkjanna vegna þess að Trump er augljóslega gjörsamlega genginn af göflunum. Hann hefur geðveika zíonista heima og erlendis sem hvíslarí eyra hans að „við getum gert þetta, við ættum að gera þetta, gerum þetta.“ Þetta fólk er sjálft sveipað þessari blekkingarslæðu um ósigrandi stöðu vegna hins meinta skilyrðislausa hernaðar- og fjárhagsstuðnings Bandaríkjanna. En það eru þar skilyrði sem þau vita ekki um.

Og ég held að við höfum fjölda bandarískra embættismanna sem segja opinskátt að þetta sé algjör hörmung. Þú hefur stórar fjármálastofnanir í Bandaríkjunum sem segja að þetta sé algjör hörmung og að við þurfum að breyta um stefnu. Að lokum eru það þau sem hafa stjórnina, ekki forsetinn. Svo eins og við höfum rætt áður, þá getur Trump haft allar þessar stóru hugmyndir um vald Bandaríkjanna. Þær standast ekki raunveruleikann. Og, þú veist, fólkið sem raunverulega hefur yfirumsjón með ákvarðanatöku, held ég, mun líklega vilja draga sig frá hengifluginu mjög, mjög, mjög fljótlega.

En aftur, jafnvel þótt stríðinu ljúki á morgun, hvað þá í næstu viku eða næsta mánuði, þá er þetta varanleg breyting á valdajafnvægi heimsins, á valdajafnvægi Vestur-Asíu. Og ég held að það séu margar ríkisstjórnir sem eru mjög háðar stuðningi Bandaríkjanna, bakhjörlum Bandaríkjanna, á einn eða annan hátt, til að halda völdum, sem eru nú að íhuga mjög alvarlega hvort það sé góð hugmynd að vera lénsríki hins engil-ameríska heimsveldis.

Persaflóaríkin geta aldrei slitið tengslin við Bandaríkin

Alexander Mckay: Aðeins varðandi þetta atriði, förum aðeins lengra með það. Vegna þess að við erum að tala hér um Katar, Sameinuðu arabísku furstadæmin, Sádi-Arabíu, Kúveit sem mega kallast „stóru fjögur“ þar, „lénsríkin“ hér. Þessi ríki, eða forverar þeirra, voru auðkennd fyrir löngu síðan af Frelsisfylkingu Palestínu (PFLP) sem einn af lyklunum að heimsvaldastefnustjórn í Vestur-Asíu, sem byggðist í grundvallaratriðum annars vegar á bandalaginu við Ísrael og hins vegar á lénsríkjunum eða harðstjórnarríkjunum við Persaflóa. Nú hefur í rauninni komið í ljós að öll þessi ríki eru algjörlega innantóm eftir að stríðið við Íran hófst, því í raun birtast leiðtogar þeirra bara af og til og væla, en geta ekkert gert. Svo dæmi sé tekið, þegar Sádi-Arabar veltu fyrir sér að draga fjárfestingar sínar út af bandaríska hlutabréfamarkaðnum, var þeim í rauninni sagt: Nei. BlackRock og félagar sýndu þeim risastóra löngutöng: „Nei, þið ætlið ekki að taka peningana ykkar út. Nei, þið ætlið ekki að dreifa fjárfestingum ykkar. Þessir peningar tilheyra nú okkur.“

Og forysta Sameinuðu arabísku furstadæmanna hefur að því er virðist flúið land og dvelur annars staðar. Athyglisvert er að aukaverkun af þessu augljósa nærri-samfalli Seinuðu arabísku furstadæmanna er að vopna- og birgðaflutningar til hinna morðóðu RSF-sveita í Súdan hafa verið stöðvaðir. Svo súdanska ríkisstjórnin er nú að endurheimta landsvæði sem áður var haldið af þessum illræmdu skúrkum, umboðsmönnum Sameinuðu arabísku furstadæmanna og í reynd Breta og Bandaríkjamanna, því það eru bakhjarlarnir sem Sameinuðu arabísku furstadæmin byggja á. Furstadæmin eru miðlunarpunktur fyrir breskt og amerískt fjármagn og viðkomustaður fyrir aðgerðir engil-amerískrar heimsvaldastefnu á svæðinu. Þau hefur enga sjálfstæða tilveru yfirleitt. Enga. Þau eru fölsk sköpun frá toppi til táar, mjög líkt Ísrael í raun, aðeins í minna mæli.

Sama er með Katar. Bandaríkin og Ísrael sprengdu sameiginlegt gasvinnslusvæði Írans og Katar um daginn. Og auðvitað byrja Íranar þá á að svara í sömu mynt, bæði gegn olíu- og gasmannvirkjum við Persaflóa og gasmannvirkjum í Ísrael sjálfu. Svo þessi ríki hafa enga sjálfstæða tilveru. Þau geta ekki þvingað Trump-stjórnina eða neina bandaríska stjórn til að gera neitt. Þau eru algjörlega fölsk, algjörlega tómir staðir sem eru fylltir af því sem ég myndi hreinskilnislega kalla „úrhrökum vestursins“, eins og áhrifavöldum, ýmsum sníkjudýrum og ýmsum skúrkum af mismunandi toga. Vopnasalar, leyniþjónustumenn, vafasamir bastarðar sem eru of glæpsamlegir jafnvel fyrir City of London fara og starfa í Sameinuðu arabísku furstadæmunum, það er fólkið sem býr þar. Og auðvitað byggist það á skuldaþrælkun eða þrælavinnu.

Svo það hefur komið í ljós að þessar einingar hafa enga tilveru umfram það að vera bara viðkomustaðir fyrir heimsvaldastefnu. Og þegar því lýkur, er spá mín sú, kannski ekki strax, en þá munu þessi ríki í núverandi mynd líða undir lok. Þar á meðal Sádi-Arabía sem lengi var talað um að væri að auka fjölbreytni í hagkerfi sínu, hvernig Mohammed bin Salman líkaði að spila X-box, um hvernig hann væri nútímaprinsinn og hann ætlaði að leiða Sádi-Arabíu inn í græna framtíð. Allt þetta er ósatt, því hann er jafn huglaus þjónn Bandaríkjanna og Bretlands og allir forverar hans voru, allt aftur til olíukreppunnar 1973. Ég held að einn af síðustu Sáda-konungunum sem hafði einhverja drauma um sjálfstæði hafi líklega verið Faisal konungur, og hann lést við nokkuð dularfullar aðstæður um miðjan áttunda áratuginn og var skipt út fyrir trausta samverkamenn sem aldrei hvikuðu frá hollustu sinni við Bandaríkin síðan.

Nú hafa Bandaríkin, í hinni viðbjóðslegu mynd Lindsey Graham, talað um að fá arabaríkin til að taka þátt í stríðinu. En vandamálið er: með hvaða her? Sádi-Arabar hafa að nafninu til her, en þessi her var sigraður og niðurlægður aftur og aftur af Jemenum í langa stríðinu við að reyna að uppræta Ansar Allah. Þeir hafa flota að nafninu til, en hann hefur aldrei raunverulega verið reyndur í neins konar hernaði, og hann myndi standa frammi fyrir öllum sömu vandamálum og bandaríski flotinn. Þeir hafa að nafninu til flugher, en aftur, hann er óvanur því að mæta skothríð, og eins og niðurskot Írana á hugsanlega tveimur, örugglega einni F-35 vél sýnir, hafa Íranar vandlega gætt loftvarna sinna fyrir þann tíma þegar þeirra var þörf – þegar flugvélar vestræna bandalagsins hættu sér loksins inn í lofthelgi þeirra af því þær gátu ekki lengur setið fyrir utan hana og skotið fjarstýrðum vopnum vegna þess að þær voru uppiskroppa með þau. Þannig að Sádi-Arabar myndu standa frammi fyrir öllum sömu vandamálum. Og ef sú stjórn verður fyrir miklu hernaðarlegu tjóni ofan á efnahagslegt tjón, mun hún falla í sundur mjög fljótt vegna þess að hún byggir á því að nota olíupeningana til að borga stórum hluta valdastéttarinnar, konungsfjölskyldunni og nánasta fylgdarliði hennar, með mútum. Ef hún getur það ekki lengur á hún sér enga framtíð. Og þetta mun endurteikna kort Vestur-Asíu og loksins, hugsanlega, afnema Sykes-Picot línurnar [stórveldasamningur, einkum Bretlands og Frakklands frá 1916 um oppskiptingu Tyrkjaveldis]. Þá er það endalok þess kerfis sem komið var á eftir fyrra stríð. Þetta snýst ekki bara um Sádi-Arabíu og harðstjórnarríkin við Persaflóa. Jórdanía hefur engan tilverugrundvöll. Þetta er bara breskt leppríki, stjórnað af gömlum Eton- og Sandhurst-nemanda. Í alvöru.

Líbanon

Snúum okkur norðar, við komum aftur að Líbanon síðar. En til að nefna það, þá byggir Comprador-stjórnin í Líbanon á algjörri heimsvaldastjórnarskrá sem var þröngvað upp á Líbanon snemma á tíunda áratugnum til að binda enda á borgarastyrjöldina þar í landi.

Þetta er ekki sjálfbært ástand. Það gengur ekki að hafa miðstjórn með her sem í raun reynir bara að starfa sem nýlendulögregla fyrir Bretland og Bandaríkin og verja Ísrael, á meðan þjóðfrelsisher í suðurhluta landsins er ekki aðeins að berjast heldur hefur betur gegn Ísraelum.

Það er heldur ekki sjálfbært að hafa breska leppstjórn í Damaskus mikið lengur. Þannig að öll þessi heimsvaldastefnu-plott í Vestur-Asíu eru nú í hættu á að leysast upp, sem er ástæðan fyrir því að heimsvaldasinnarnir sjálfir reyna nú að flýja þetta eins hratt og þeir geta.

Þess vegna reynir Keir Starmer að blanda sér ekki opinskátt í stríðið. Hann er þó viðriðinn því Bandaríkin nota breskar herstöðvar, auðvitað. Þess vegna skipti Macron ítrekað um skoðun á því að senda flugmóðurskip þangað. Þess vegna fannst jafnvel Friedrich Merz þetta um of, því stríðið nær ekki markmiðum sínum, það mun ekki virka, það mun aðeins leiða til kreppu og hruns vestrænnar skipunar ef þeir halda áfram mikið lengur.

Sökudólgaleikur

Bandaríska valdastéttin virðist vita þetta, sem er ástæðan fyrir því að demókratar hafa verið virkjaðir til að andmæla, að minnsta kosti í orði, stríði Trumps og reyna að skella allri skuldinni á hann, og hvers vegna Trump mun nú reyna að skella allri skuldinni á Hegseth, Kushner, Witkoff og að lokum Ísrael, því öllum þessum aðilum verður, öllum þessum einingum verður fórnað til að reyna að bjarga Trump sjálfum. Nú er spurningin, hvenær tekst bandarísku valdastéttinni að bregðast við og knýja fram endalok stríðsins? Það að knýja fram endalok mun í raun þýða – held ég, og ég kasta boltanum til þín til að fá þína skoðun – að ef þeir reyna að knýja fram endalok yrðu þeir að knýja fram endalok forsetatíðar Trumps, því nú er hann óleysanlega bundinn þessu. Ef hann hörfar og lýsir því yfir að stríðinu sé lokið, sama haða búning hann klæðir það í, verður það skelfilegur ósigur. Þannig að ég held að þeir geti ekki bundið enda á það án þess að annaðhvort bókstaflega með því að fjarlægja hann, eða svipta hann öllu valdi og dæma repúblikana til skelfilegs ósigurs í komandi kosningum. En hver er þín skoðun á þeim möguleika að Trump-tímanum fari að ljúka?

Kit Klarenberg: Tja, mér finnst þetta nokkuð kaldhæðnislegt því helsta áróðursfrásögn Vesturlanda fyrstu 18 mánuði staðgengilsstríðsins í Úkraínu var sú að, ó, „Pútín hélt að hann gæti unnið þetta á þremur dögum en lenti í fenjamýri sem mun leiða til upplausnar Rússlands.“ Fólk í glerhúsum ætti ekki að kasta grjóti. Og ég held í alvöru að það séu alls kyns mál sem valda því að þetta stríð muni halda áfram.

Því frá sjónarhóli Bandaríkjanna geta þau ekki sætt sig við ósigur. En líka, á félagsfræðilegri og hagnýtari nótum, þá verður þetta endalok Trumps. Fólk innan stjórnsý það geturslunnar er þegar farið að reyna að fjarlægja sig eins harkalega og frá þessu. Við höfum auðvitað séð afsögn Joe Kent.

Forsætisráðherra Kýpur efast um framtíð breskra herstöðva

En almennt séð, líkt og með Netanyahu, þegar styrjöldunum lýkur, gæti hann verið í mjög alvarlegum vandræðum. Málið nær jafnvel lengra og tengist líka ýmsu öðru sem þú sagðir svo laglega, vinur minn, sem er sú staðreynd að forsætisráðherra Kýpur hefur opinberlega tilkynnt að þegar „hið óheppilega ástand í Vestur-Asíu er yfirstaðið“ sé brýnt og nauðsynlegt að eiga opna og hreinskilna umræðu um stöðu og framtíð breskra herstöðva á Kýpur. Það verður að hafa í huga að þetta er í sjálfu sér byltingarkennd breyting. Breska herstöðvasetan á Kýpur fylgdi í kjölfar algjörlega grimmilegrar byltingar. Kúgunaraðgerðir gegn vinstrisinnuðum þjóðernissinnum í Kýpur, gríðarlegur fjöldi saklausra manna drepinn, eymd sem breskar hersveitir ollu heimamönnum í mörg, mörg ár. Það endaði með þeirri málamiðlun að Bretlandi var leyft að leigja í raun hluta Kýpur til frambúðar. Þetta hefur verið notað til að styðja við ensk-ameríska heimsvaldastefnu um alla Vestur-Asíu síðan. Það er m.a. hornsteinn beinnar aðildar Bretlands að þjóðarmorðinu á Gaza…

Stríðið við Íran opnar alls kyns óleyst mál

Nú hafa átökin við Íran opnað alls kyns óleyst mál, eins konar langvarandi, óumrædd mál um allan heim fyrir vestræn heimsveldi, og þau hafa engin svör. Frá sjónarhóli Breta verður stríðið að halda áfram, en þeir geta ekki haldið því áfram. Nú hefur verið greint frá því að umræður séu í gangi meðal G7-ríkja um nauðsyn þess að opna Hormússund, sem almenn samstaða er um að ekkert sé hægt að gera. Ekki hægt með hervaldi.

Eina vonin um opnun er með samþykki Írans þegar átökin dvína eða þeim lýkur. Íran ræður því hvenær þeim lýkur og hvenær dregur úr hörku bardaganna. Þeir hafa einnig lokað lofthelgi fjölmargra landa í Vestur-Asíu, með mjög lítilli fyrirhöfn, t.d. með því að skjóta einum Shahhead-dróna, sem kostar nokkur þúsund dollara í framleiðslu, hægt er að skjóta þeim með nákvæmni, og Íran framleiðir að minnsta kosti fimm þúsund slíka í hverjum mánuði. Dróninn kostar sem sagt minna en það að loka lofthelgi margra landa á svæðinu í einn dag. Og þetta hefur ekki aðeins áhrif á almennar ferðir, það hefur ekki aðeins eyðilagt þau mannvirki sem bókstaflega voru byggð á sandi í Dúbaí og Abú Dabí og öðrum hræðilegum landnemabyggðum á svæðinu. Það hefur einnig gjörsamlega lamað flugfrakt, flugsamgöngur, nokkur stór flugfélög á svæðinu, þar á meðal Emirati Skypargo, Qatar Airways. Þau hafa öll stöðvað starfsemi. Og þetta hefur leitt til þess að heildargeta flugfraktar á heimsvísu hefur minnkað um næstum fjórðung. Þetta er algjörlega ótrúlegt, og Íran getur haldið pressunni eins lengi og það vill, í raun, með mjög lítilli fyrirhöfn.

Jórdanía

Nú, varðandi Jórdaníu, þú nefndir hana, og hluti af mér hugsar að við ættum að gera sérþátt um Jórdaníu, því mér finnst ekki nógu mikið rætt um það land, ef það er þá hægt að kalla það land. Jórdanía var skorin út úr Vestur-Asíu af Bretum. Þar hefur ríkt konungsveldi sem Bretar sköpuðu. Núverandi stjórnandi þess, eins og þú nefndir, er gamall Eton- og Sandhurst-nemi. Hann var fyrrverandi hermaður í breska hernum. Algjörlega ólögmæt, óvinsæl og spillt stjórn hans er háð því að Bandaríkin og Bretland styðji hann í raun bæði beint og óbeint. Jórdanía er einnig notuð í heimsvaldatilgangi í staðgengilsstríðum og beinum árásarstríðum um allt svæðið eins og alltaf hefur verið.

Ég hef áður afhjúpað hvernig Bretar ráku í mörg ár leynilegar þjálfunarbúðir í Jórdaníu til að þjálfa vígamenn ISIS og al-Nusra. Það var ekki beinlínis markmiðið, en í skjölum sem láku um verkefnið var viðurkennt að þetta væri óhjákvæmileg afleiðing þess sem þeir voru að gera. Og leiðin til að takast á við það var einfaldlega að umbera það „að hæfilegu marki“. Þeir vissu því nákvæmlega hvað þeir voru að gera með því að halda þessu við og gerðu það samt.

En málið er að þetta er aðeins einn þáttur. Bretland og Bandaríkin þjálfa her Jórdaníu, sem er eingöngu ætlaður til innri kúgunar og aðgerða gegn andófsmönnum, þau þjálfa lögregluna, þau þjálfa öryggissveitirnar í myrkraverkum GCHQ [leyniþjónusta Jórdaníu] og þetta heldur hinum gjörspillta konungi við völd. Upphaf þjóðarmorðsins á Gaza hefur ógnað stjórn hans verulega því í Jórdaníu býr mikill fjöldi Palestínumanna og margir eru flóttamenn frá Nakba árið 1948. Og þeir fóru, skiljanlega, út á götur til að láta í ljós reiði sína, ekki aðeins vegna þjóðarmorðsins á Gaza, heldur einnig vegna beinnar meðvirkni og aðildar ríkisstjórnar sinnar að því. Og viðbrögð yfirvalda voru að banna flöggun á palestínska fánanum og byrja að beita mjög, mjög kúgandi staðbundnum lögum um hvað fólk má og má ekki birta á samfélagsmiðlum, og að hefja fangelsanir og hótanir gegn aðgerðasinnum í stórum stíl. Svo ekki sé meira sagt, ef ekki væri fyrir breskan og bandarískan stuðning myndi þessi ríkisstjórn leysast upp á einum degi. En átökin við Íran hafa sýnt að það er í raun ekki sérlega áhrifaríkt til að halda þér við völd. Og Jórdanía sjálf mun líklega hætta að vera til, að minnsta kosti í núverandi mynd, mjög, mjög, mjög fljótt.

Þannig að sem sagt, Jórdanía hefur gríðarlega hagsmuni að gæta, eins og aðrar ríkisstjórnir á svæðinu. Þær hafa gríðarlegra hagsmuna að gæta af því að halda þessu gangandi, því þegar stríðinu gæti það þýtt endalok þeirra. En segjum það aftur: geta þeirra til að viðhalda þessu og halda því áfram er nánast engin.

Gæti endað skyndilega

Og eins og ég segi, mig grunar sterklega að það gæti orðið skyndilegt stopp. Auðvitað hefur Trump í nokkurn tíma barið bumbur og sagt: jæja, Íran er næstum búið að vera. Og það er auðvitað lygi sem hefur verið haldið á lofti til að koma í veg fyrir að olíumarkaðir fari á hliðina, en það eru ekki bara olíumarkaðir sem munu fara á hliðina, geta bandaríska heimsveldisins sjálfs til að vopna sig er líka í verulegri hættu. Herlið þess á vettvangi gæti nú orðið uppiskroppa með skotfæri af öllu tagi, með birgðir, sem bein afleiðing átakanna, þannig að þetta er algjörlega eins konar hugrekkisleikur á mjög eyðileggjandi og banvænum skala, það sem er að gerast í Íran. En eins og ég segi, Íranar eru ekki að gefa eftir. Það er ekki hluti af stjórnarskrá þeirra sem þjóðar – sem menningar, sem siðmenningar.

Og Bandaríkin eru að komast að því á hverjum einasta degi að þau hafa bitið í stærri bita en þau geta tuggið. Og allir bandamenn þeirra, sem í sumum tilfellum hafa eytt mörgum, mörgum milljörðum í bandarísk vopnakerfi og bresk vopnakerfi, eru nú að kafna undir þunga bandarískra herstöðva og herflutninga. Það gerir þig í raun, þegar á reynir, ekki öruggari eða ver þig á neinn marktækan hátt, heldur gerir þig í raun að skotmarki.

Alexander Mckay: Jæja, bara varðandi hugsanleg endalok, þá hefur Trump-stjórnin auðvitað uppi nokkrar geðveikislegar áætlanir um að binda enda á þetta. Ein þeirra er auðvitað „yfirtaka á Kharg-eyju“, sem er svæðið sem Íranar nota til að vinna mikið af olíu sinni til útflutnings. Áætlunin virðist vera, samkvæmt því sem hefur verið orðrómur um og lekið hingað til, að þeir ætli að nota eða reyna að nota 5.000 bandaríska landgönguliða til að reyna að ná yfirráðum yfir Kharg-eyju og síðan í rauninni lýsa yfir einhvers konar sigri vegna þess að þeir hafi náð yfirráðum yfir olíuframleiðslustöðvunum eða hluta þeirra. Og þetta mun þrýsta á Írana að gefa eftir. Þetta mun ekki virka, þetta er sama blekkingin og Baath-flokkurinn þjáðist af árið 1980 þegar hann hélt að hann gæti náð yfirráðum yfir nokkrum írönskum borgum í suðurhluta landsins og neytt Írani til að gefast upp. Það sem mun gerast er að jafnvel þótt Bandaríkjunum tækist að koma herliði sínu á Kharg-eyju, sem væri afrek ef miðað er við að það myndi krefjast þess að fara í gegnum Hormússund eða gera einhvers konar innrás frá sjó frá Kúveit eða Sádi-Arabíu eða einhvers staðar nálægt, innrás sem yrði undir mikilli íranskri flugskeytaárás, jafnvel þótt þeir kæmust upp á eyjuna, myndu Íranar hafa sagt, jæja, við vorum að bíða eftir landher ykkar, og við erum tilbúnir. Þeir hafa víðtækt varnarkerfi innbyggt í eyjuna, sem Bandaríkjunum, sama hvað Trump segir, hefur ekki tekist að eyðileggja. Og það myndi því leiða til mannfalls sem bandaríski herinn hefur ekki séð í yfir 50 ár. Og sem sagt, jafnvel þótt þeir tækju eyjuna myndi það leiða til gríðarlegs mannfalls. Hvernig ætla þeir að halda henni? Hvernig ætla þeir að halda henni þegar þeir hafa ekki stjórn á Hormússundi og munu ekki ná stjórn á því?

****

Veldur líklega innri óstöðugleika í BNA

[Mckay heldur áfram] Valdaelítan reynir nú þessa gríðarlegu vaxtahækkun til að reyna að berjast gegn verðhækkunum með því að drepa eftirspurn. Það mun leiða til hugsanlegrar innanlands uppreisnar. Hún verður kannski ekki skipuleg, kannski ekki samhangandi, en þú munt fá innanlandsviðbrögð sem þú hefur ekki séð í marga áratugi, sem leiðir til innri óstöðugleika í hjarta heimsveldisins sjálfs. Nú eru til menn í valdakerfinu sem vita þetta mjög vel. En eins og þú segir, Kit, þeir komast hvorki áfram né afturábak. En þangað stefnir þetta. Stríðinu mun ljúka vegna þess að það verða innanlandsafleiðingar sem valdaelítan í Bandaríkjunum, Bretlandi og annars staðar óttast. Og þegar þær verða augljósar verða menn að draga sig út úr stríðinu því þeir geta ekki snúið við og sagt, ó, við ætlum að leggja allt í sölurnar í stríðið. Nei, það yrði algjör hörmung. Vildir þú segja eitthvað meira um þessi atriði?

Kit Klarenberg: Aðeins nánar varðandi þetta atriði, þá held ég að eitt af því sem gerir skortinn á framsýni og skortinn á skipulagningu fyrir þetta allt ennþá ótrúlegri – svo fólk fer kannski að leita að aðeins meira samsæriskenndum túlkunum á þessari árás – út yfir bara heimsvaldaofdramb eða bara viðvarandi sjálfsblekkingar í Bandaríkjunum um eigið vald og getu, er að það hafa verið svo mörg gögn, þar á meðal opinberar skýrslur frá elítu-hugveitum, eins og RAND sem er mikið fjármögnuð af Pentagon og hefur mjög mikil áhrif á hugsunarhátt Bandaríkjanna, að það hafa verið svo margar slíkar opinberar vísbendingar um að þetta yrði algjör hörmung.

Brottflutningurinn frá Afganistan

En við verðum að muna að þegar Bandaríkin byrjuðu að draga sig frá Afganistan, kom umfang þess öllum, þar á meðal leppum þeirra í Kabúl en einnig alþjóðlegum bandamönnum þeirra, algjörlega á óvart. Og þar voru nokkrir alþjóðlegir herir sem voru í rauninni strandaglópar þar vegna þess að ríkisstjórnir þeirra höfðu ekkert gert, höfðu alls ekki komið á neinum rýmingaráætlunum.

Ég held að það hafi verið mikill fjöldi georgískra hermanna sem höfðu verið þar í nokkur ár sem voru bara fastir og komust ekki út. En Bretland var á þessum tíma, í um það bil einn eða tvo daga strax eftir að bandarísku þoturnar fóru í loftið, að segja, jæja, kannski getum við rekið okkar eigið bandalag viljugra þjóða og haldið hernáminu áfram. En það entist ekki lengi. Og ég held að fólk gæti orðið hissa á því hversu hratt og skyndilega þetta gæti endað í Íran. Og ég hef heimildir frá ýmsum aðilum sem eru staddir í Rússlandi, þar á meðal George Galloway, um að mikill fjöldi mjög efnaðra Bandaríkjamanna sé nú í heimsókn í Moskvu og ræði um viðskiptasamninga, stóra sem smáa, sem er nokkuð góð vísbending um að þeir viti að þessu sé lokið þar. Já. Og ég held, sérstaklega ef þessi átök í Íran halda áfram mikið lengur, sem þau munu gera, og ég get ekki sett tímaramma á hversu lengi þau munu vara, en áhrifin sem þau hafa þegar haft munu vara í mjög langan tíma. Ég held að tíminn sé réttur til að forða sér, frá sjónarhóli heimsveldisins, frá Úkraínu.

Sótt á vefsíðuna Decline and Fall hér: https://dandf.substack.com/ þann 20. mars. Samtalið er svolítið stytt.